Print this page

Podstawa prawna

Ramy prawne działalności komorników sądowych wyznaczane są przede wszystkim przez przepisy Ustawy o Komornikach Sądowych i Egzekucji, której tekst znajdziecie Państwo poniżej.

 

USTAWA

z dnia 29 sierpnia 1997 r.

o komornikach sądowych i egzekucji

(tekst jednolity)

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Komornik sądowy, zwany dalej "komornikiem", jest funkcjonariuszem

publicznym działającym przy sądzie rejonowym.

Art. 2. 1. Czynności egzekucyjne w sprawach cywilnych wykonuje wyłącznie komornik,

z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w innych ustawach. Komornik wykonuje także

inne czynności przekazane na podstawie odrębnych przepisów.

2. Komornik pełni czynności osobiście, z wyjątkiem przypadków określonych w

przepisach prawa.

3. Komornikom powierza się w szczególności następujące zadania:

1) wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach o roszczenia pieniężne i niepieniężne oraz

o zabezpieczenie roszczeń;

2) wykonywanie innych tytułów wykonawczych wydanych na podstawie odrębnych

przepisów oraz tytułów egzekucyjnych, które zgodnie z odrębnymi przepisami podlegają

wykonaniu w drodze egzekucji sądowej bez zaopatrywania ich w klauzulę wykonalności;

3) sporządzanie protokołu stanu faktycznego przed wszczęciem procesu sądowego lub

przed wydaniem orzeczenia na zarządzenie sądu lub prokuratora.

4. Komornik, poza zadaniami określonymi w ust. 3, ma prawo:

1) doręczania zawiadomień sądowych, obwieszczeń, protestów i zażaleń oraz innych

dokumentów za potwierdzeniem odbioru i oznaczeniem daty;

2) na wniosek organizatora licytacji - sprawowania urzędowego nadzoru nad dobrowolnymi

publicznymi licytacjami, z przybiciem najniższej lub najwyższej oferty;

3) weryfikowania istnienia i treści tytułów wykonawczych wydanych w postępowaniach

elektronicznych.

5. Organy administracji publicznej, urzędy skarbowe, organy rentowe, o których mowa

w art. 476 § 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U.

Nr 43, poz. 296, z późn. zm.), banki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe,

podmioty prowadzące działalność maklerską, organy spółdzielni mieszkaniowych, zarządy

wspólnot mieszkaniowych, inne podmioty zarządzające mieszkaniami i lokalami użytkowymi,

jak również inne instytucje są obowiązane na pisemne żądanie komornika udzielić mu

informacji niezbędnych do prawidłowego prowadzenia postępowania egzekucyjnego,

wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia oraz wykonania innych czynności

wchodzących w zakres jego ustawowych zadań, w szczególności dotyczące stanu

majątkowego dłużnika oraz umożliwiających identyfikację składników jego majątku. Przepis

art. 762 Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio.

6. Komornik ponosi odpowiedzialność za szkody wynikające z ujawnienia tajemnicy

bankowej lub skarbowej i wykorzystania jej niezgodnie z przeznaczeniem.

7. W sprawach o egzekucję lub o zabezpieczenie świadczeń alimentacyjnych lub rent

mających charakter alimentów oraz w sprawach o egzekucję lub o zabezpieczenie świadczeń wszczętych na wniosek Skarbu Państwa, w tym na polecenie sądu lub prokuratora,

niezwiązanych z wykonywaniem działalności gospodarczej, informacje, o których mowa w

ust. 5, udzielane są nieodpłatnie.

8. Informacji, o których mowa w ust. 5, udziela się w terminie 7 dni od dnia otrzymania

żądania w oparciu o dane przekazane przez komornika.

9. Opłatę za udzielenie informacji komornik uiszcza po jej udzieleniu, na wezwanie

podmiotu udzielającego informacji.

Art. 3. 1. Przy wykonywaniu czynności komornik podlega orzeczeniom sądu i prezesowi

sądu rejonowego, przy którym działa.

2. Prezes sądu rejonowego, przy którym działa komornik, sprawuje nadzór nad jego

działalnością, a w szczególności:

1) ocenia szybkość, sprawność i rzetelność postępowania poprzez badanie, czy w

konkretnych sprawach nie zachodzi nieuzasadniona przewlekłość w podejmowaniu

czynności;

2) kontroluje prawidłowość prowadzenia biurowości i rachunkowości kancelarii komorniczej;

3) bada kulturę pracy, w tym przestrzeganie wyznaczonych terminów czynności i

przyjmowania interesantów oraz utrzymywanie kancelarii komorniczej na poziomie

odpowiednim do godności urzędu i posiadanych środków;

4) zawiadamia sąd o potrzebie wydania komornikowi zarządzeń w trybie art. 759 § 2

Kodeksu postępowania cywilnego.

3. W zakresie nadzoru, o którym mowa w ust. 2, prezes sądu rejonowego działa w

szczególności poprzez kontrolę kancelarii komornika, przeprowadzaną w razie potrzeby, nie

rzadziej jednak niż co cztery lata, sprawowaną osobiście lub przez wyznaczonego sędziego i

przy pomocy księgowego, a w zakresie kontroli finansowej przez upoważnioną osobę, oraz w

ramach rozpatrywania skarg i zażaleń niestanowiących przedmiotu rozpoznania sądu w

trybie art. 767 Kodeksu postępowania cywilnego. Prezes sądu rejonowego uprawniony jest

do żądania od komornika wyjaśnień oraz do wydawania zarządzeń, których

nieprzestrzeganie może stanowić podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub

odwołania komornika z zajmowanego stanowiska.

4. Skargi i zażalenia niestanowiące przedmiotu rozpoznania sądu w trybie art. 767

Kodeksu postępowania cywilnego prezes sądu rejonowego rozpatruje w terminie 7 dni. W

tym samym terminie podlegają przekazaniu właściwemu sądowi skargi stanowiące przedmiot

rozpoznania sądu.

Art. 3a. Komornik na własny rachunek wykonuje czynności, o których mowa w art. 2.

Art. 4. 1. Komornik używa okrągłej pieczęci urzędowej z godłem Rzeczypospolitej

Polskiej, wskazującej w otoku pełnioną funkcję, sąd rejonowy, przy którym działa, imię i

nazwisko oraz siedzibę kancelarii.

2. Zastępca komornika używa pieczęci zastępowanego komornika, czyniąc przy swoim

czytelnym podpisie wzmiankę o tym, że działa w zastępstwie.

Art. 5. Komornik prowadzi kancelarię komorniczą, zwaną dalej "kancelarią" w rewirze

sądu rejonowego, przy którym został powołany.

Art. 6. Skargi na postępowanie komornika niedotyczące czynności egzekucyjnych i

nieobjęte nadzorem prezesa sądu rejonowego rozpatrują organy samorządu komorniczego.

Art. 7. 1. Rewirem komorniczym jest obszar właściwości sądu rejonowego, przy

którym działa komornik.

2. Komornicy, których siedziby kancelarii są położone w obszarze właściwości nowo

utworzonego sądu rejonowego, z chwilą jego utworzenia stają się z mocy prawa komornikami przy tym sądzie.

2a. Jeżeli w obszarze właściwości nowo utworzonego sądu rejonowego nie ma siedziby

kancelarii komorniczej, do czasu powołania komornika w tym rewirze, czynności

egzekucyjne wykonują komornicy dotychczas właściwi.

2b. (uchylony).

3. W razie zniesienia sądu rejonowego komornicy dotychczas działający przy tym sądzie

stają się z mocy prawa komornikami przy sądzie, który swoją właściwością objął obszar

właściwości zniesionego sądu.

4. (uchylony).

5. (uchylony).

6. Minister Sprawiedliwości na stronach internetowych Ministerstwa Sprawiedliwości

prowadzi i na bieżąco aktualizuje wykaz komorników, w którym wskazuje rewiry komornicze

położone w obszarach właściwości poszczególnych sądów apelacyjnych, imiona i nazwiska

komorników działających w tych rewirach oraz siedziby i adresy ich kancelarii.

7. Prezes sądu rejonowego na stronach internetowych sądu prowadzi i na bieżąco

aktualizuje wykaz komorników działających przy tym sądzie, w którym wskazuje imiona i

nazwiska komorników oraz siedziby i adresy ich kancelarii. Wykaz udostępnia się również do

publicznej wiadomości na tablicy informacyjnej w budynku sądu rejonowego.

Art. 8. 1. Komornik działa na obszarze swojego rewiru komorniczego, z zastrzeżeniem

ust. 5.

2. W rewirze komorniczym może działać więcej niż jeden komornik.

3. (uchylony).

4. Komornik nie może odmówić przyjęcia wniosku o wszczęcie egzekucji lub wykonania

postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia, do przeprowadzenia których jest właściwy

zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego.

5. Wierzyciel ma prawo wyboru komornika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z

wyjątkiem spraw o egzekucję z nieruchomości oraz spraw, w których przepisy o egzekucji z

nieruchomości stosuje się odpowiednio. W przypadku wyboru komornik działa poza

obszarem swojego rewiru komorniczego.

6. Wierzyciel, dokonując wyboru komornika, składa wraz z wnioskiem o wszczęcie

egzekucji oświadczenie na piśmie, że korzysta z prawa wyboru komornika.

7. Komornik wybrany przez wierzyciela nie może odmówić wszczęcia egzekucji,

wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia lub podjęcia innych czynności

wchodzących w zakres jego ustawowych zadań, jeżeli byłyby prowadzone w obszarze

właściwości sądu apelacyjnego obejmującego jego rewir.

8. Komornik wybrany przez wierzyciela odmawia jednak wszczęcia egzekucji, wykonania

postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia lub podjęcia innych czynności wchodzących w

zakres jego ustawowych zadań, jeżeli w zakresie prowadzonych przez niego egzekucji

zaległość przekracza sześć miesięcy. Zaległość tę oblicza się, dzieląc liczbę spraw

niezałatwionych w poprzednim półroczu przez średni miesięczny wpływ spraw w poprzednim

półroczu, wyłączając sprawy o egzekucję świadczeń powtarzających się.

9. W przypadku odmowy wszczęcia egzekucji, wykonania postanowienia o udzieleniu

zabezpieczenia lub podjęcia innych czynności wchodzących w zakres ustawowych zadań

komornika, komornik wydaje postanowienie. Postanowienie to doręcza się tylko

wierzycielowi.

10. Komornik wybrany przez wierzyciela zawiadamia niezwłocznie o wszczęciu egzekucji

lub wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia komorników właściwych według

przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Zawiadomienie może być dokonane za

pośrednictwem telefaksu lub poczty elektronicznej. W takim przypadku dowodem

zawiadomienia jest potwierdzenie transmisji danych.

11. W razie podejmowania przez komornika wybranego przez wierzyciela czynności poza

swoim rewirem komorniczym wydatki obejmujące diety przysługujące osobom zatrudnionym w kancelarii komornika i uczestniczącym w tych czynnościach, koszty przejazdów i noclegów

komornika i tych osób oraz koszty transportu specjalistycznego obciążają wierzyciela, chyba

że wyrazi on zgodę na obciążenie go innymi wydatkami określonymi w art. 39 ust. 2.

Wydatki te obciążają wierzyciela niezależnie od przysługującego mu zwolnienia od kosztów

sądowych. Nie wlicza się ich do kosztów egzekucji obciążających dłużnika.

12. Przekazując sprawę innemu komornikowi, komornik wybrany przez wierzyciela, w

terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia o przekazaniu, zwraca

niewykorzystaną zaliczkę lub jej część pobraną na poczet wydatków, o których mowa w ust.

11.

13. Komornik, za zgodą wierzyciela, może przekazać całość lub część sprawy

egzekucyjnej innemu komornikowi, jeżeli ten wyrazi na to zgodę.

14. Komornik właściwy do prowadzenia egzekucji, zgodnie z przepisami Kodeksu

postępowania cywilnego, w chwili wszczęcia postępowania pozostaje właściwy do jego

ukończenia, choćby podstawy właściwości zmieniły się w toku sprawy.

Art. 9. 1. Wniosek o wyłączenie komornika zgłasza się na piśmie do komornika

prowadzącego postępowanie, uprawdopodobniając przyczyny wyłączenia. Komornik jest

zobowiązany, w terminie 3 dni od dnia złożenia wniosku o wyłączenie, przekazać wniosek do

sądu rejonowego, przy którym działa, wraz z pisemnymi wyjaśnieniami.

2. Sąd rejonowy, przy którym działa komornik, rozpoznaje wniosek o wyłączenie

komornika w terminie 7 dni od dnia przekazania wniosku. Orzekając o wyłączeniu

komornika, sąd wyznacza jednocześnie innego komornika do prowadzenia sprawy, której

wyłączenie dotyczy.

3. Postanowienie w przedmiocie wyłączenia komornika sąd wydaje na posiedzeniu

niejawnym w składzie jednoosobowym. Na postanowienie to zażalenie nie przysługuje.

4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do zastępcy komornika oraz do asesorów i

aplikantów komorniczych, jeżeli osoby te prowadzą postępowanie lub dokonują określonych

czynności w sprawie.

5. W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do komornika stosuje się przepisy

Kodeksu postępowania cywilnego o wyłączeniu sędziego.

Rozdział 2

Powoływanie i odwoływanie komorników

Art. 10. 1. Na stanowisko komornika może zostać powołana osoba, która:

1) posiada obywatelstwo polskie;

2) ma pełną zdolność do czynności prawnych;

3) posiada nieposzlakowaną opinię;

4) nie była karana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

5) nie jest podejrzana o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo

skarbowe;

6) ukończyła wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskała tytuł magistra

prawa lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej;

7) posiada zdolność psychiczną i fizyczną pozwalającą na pełnienie obowiązków

komornika, którą ustala lekarz medycyny pracy;

8) odbyła aplikację komorniczą;

9) złożyła egzamin komorniczy;

10) pracowała w charakterze asesora komorniczego co najmniej 2 lata;

11) ukończyła 26 lat.

2. (uchylony).

3. Wymogi, o których mowa w ust. 1 pkt 8 i 9, nie dotyczą osób, które ukończyły

aplikację sądową, prokuratorską, adwokacką, radcowską lub notarialną i zdały wymagany egzamin, oraz osób, które w okresie nie dłuższym niż 6 lat przed dniem złożenia wniosku o

powołanie na stanowisko asesora komorniczego były zatrudnione co najmniej 3 lata na

stanowisku referendarza sądowego, starszego referendarza sądowego, aplikanta sądowego,

aplikanta prokuratorskiego, asystenta prokuratora, asystenta sędziego lub były zatrudnione

w Sądzie Najwyższym, Trybunale Konstytucyjnym lub w międzynarodowym organie

sądowym, w szczególności w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub Europejskim

Trybunale Praw Człowieka i wykonywały zadania odpowiadające czynnościom asystenta

sędziego.

4. Wymogi, o których mowa w ust. 1 pkt 8-10, nie dotyczą sędziów, prokuratorów,

adwokatów, radców prawnych, notariuszy, radców lub starszych radców Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa oraz osób posiadających stopień doktora nauk prawnych.

5. Wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt 8, nie dotyczy:

1) osób, które po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez okres co najmniej 3 lat

w okresie nie dłuższym niż 6 lat przed dniem złożenia wniosku o dopuszczenie do

egzaminu komorniczego wykonywały na podstawie umowy o pracę lub umowy

cywilnoprawnej wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane ze

świadczeniem pomocy prawnej przez adwokata lub radcę prawnego w kancelarii

adwokackiej, zespole adwokackim, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej

lub komandytowo-akcyjnej, o której mowa w art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982

r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188, z późn. zm.), lub

kancelarii radcy prawnego, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej lub

komandytowo-akcyjnej, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o

radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65, ze zm.);

2) osób, które po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez okres co najmniej 3 lat

w okresie nie dłuższym niż 6 lat przed dniem złożenia wniosku o dopuszczenie do

egzaminu komorniczego wykonywały na podstawie umowy o pracę lub umowy

cywilnoprawnej wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane z

czynnościami wykonywanymi przez notariusza w kancelarii notarialnej.

6. Trzyletnie okresy zatrudnienia, o których mowa w ust. 3 i 5, ustala się jako sumę

okresów obliczonych z zachowaniem proporcjonalności ich wymiaru.

Art. 11. 1. Komornika powołuje Minister Sprawiedliwości na wniosek

zainteresowanego, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej.

2. Minister Sprawiedliwości ocenia, czy liczba komorników działających w danym rewirze

jest wystarczająca, biorąc przy tym pod uwagę potrzeby prawidłowego i sprawnego

wykonywania czynności, o których mowa w art. 2, wielkość wpływu i stan zaległości spraw o

egzekucję i o wykonanie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia, stopień opanowania

wpływu w tych sprawach, ilość przedsiębiorców mających siedzibę lub oddziały w obszarze

rewiru oraz liczbę i strukturę ludności w rewirze. Minister Sprawiedliwości może odmówić

powołania na stanowisko we wnioskowanym rewirze jeżeli nie jest to celowe.

3. O zwolnionym na skutek śmierci lub odwołania komornika stanowisku, Minister

Sprawiedliwości ogłasza niezwłocznie, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". W obwieszczeniu należy wskazać rewir, imię,

nazwisko oraz adres kancelarii dotychczasowego komornika oraz zaznaczyć że osoba, która

zostanie powołana na stanowisko komornika przejmie prowadzenie spraw dotychczas

prowadzonych i niezakończonych przez tego komornika. Wnioski o powołanie na zwolnione

stanowisko składa się do Ministra Sprawiedliwości w terminie miesiąca od daty wskazanej w

obwieszczeniu.

4. Minister Sprawiedliwości przesyła odpisy wniosków, o których mowa w ust. 1 i 3, wraz

z załącznikami, radzie właściwej izby komorniczej w celu wyrażenia opinii w terminie 21 dni.

Brak opinii nie stanowi przeszkody do nadania wnioskom dalszego biegu.

5. W tym samym czasie zainteresowany może ubiegać się o powołanie tylko na jedno

stanowisko komornika.6. Minister Sprawiedliwości pozostawia bez rozpoznania wnioski złożone po terminie, o

którym mowa w ust. 3, wszystkie wnioski zainteresowanego w przypadku złożenia wniosków

o powołanie na więcej niż jedno stanowisko komornika, a także wnioski, do których nie

załączono dokumentów, o których mowa w art. 12.

Art. 11a. (uchylony).

Art. 12. 1. Do wniosku o powołanie na stanowisko komornika zainteresowany załącza

życiorys i dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów, o których mowa w art. 10 ust. 1

pkt 1 i 6-11, zaświadczenie albo oświadczenie, że nie jest przeciwko niemu prowadzone

postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe.

Zainteresowany może przedstawiać opinie, świadectwa i zaświadczenia.

1a. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za

złożenie fałszywego oświadczenia.". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o

odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, zainteresowany urodzony przed dniem 1

sierpnia 1972 r., dołącza również oświadczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z

dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów

bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2007 r. Nr

63, poz. 425, z późn. zm) albo informację, o której mowa w art. 7 ust. 3a tej ustawy.

Art. 12a. Minister Sprawiedliwości zasięga z Krajowego Rejestru Karnego informacji o

osobie zainteresowanej powołaniem na stanowisko komornika.

Art. 13. 1. Komornik jest obowiązany w terminie miesiąca od dnia zawiadomienia o

powołaniu utworzyć lub objąć kancelarię i zgłosić o tym Ministrowi Sprawiedliwości. W

przypadku utworzenia kancelarii, w zgłoszeniu komornik obowiązany jest podać również jej

adres.

1a. O utworzeniu kancelarii i jej adresie komornik zawiadamia w terminie 14 dni

właściwego prezesa sądu rejonowego.

1b. Komornik jest obowiązany do zgłoszenia Ministrowi Sprawiedliwości i właściwemu

prezesowi sądu rejonowego, w terminie 14 dni, każdej zmiany adresu kancelarii.

2. Minister Sprawiedliwości w uzasadnionych przypadkach może przedłużyć termin, o

którym mowa w ust. 1. Na postanowienie Ministra Sprawiedliwości w tym przedmiocie nie

przysługuje zażalenie.

3. W przypadku niedokonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, powołanie traci moc.

Okoliczność tę stwierdza Minister Sprawiedliwości.

4. (uchylony).

Art. 14. 1. O zgłoszeniu przez komornika utworzenia lub objęcia kancelarii Minister

Sprawiedliwości zawiadamia prezesa właściwego sądu apelacyjnego.

2. W terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1,

prezes sądu apelacyjnego odbiera od komornika ślubowanie według następującej roty:

"Ślubuję uroczyście jako komornik powierzone mi obowiązki wypełniać zgodnie z

prawem i sumieniem, dochować tajemnicy prawnie chronionej, w postępowaniu swym

kierować się zasadami uczciwości, godności i honoru".

2a. Prezes sądu apelacyjnego zawiadamia Ministra Sprawiedliwości, prezesa właściwego

sądu okręgowego, prezesa właściwego sądu rejonowego oraz radę właściwej izby

komorniczej o przyjęciu od komornika ślubowania, o którym mowa w ust. 2.

3. Jeżeli komornik odmówi złożenia ślubowania, o którym mowa w ust. 2, lub z własnej

winy nie złoży go we wskazanym terminie, powołanie traci moc. Okoliczność tę stwierdza Minister Sprawiedliwości.

4. Z dniem złożenia ślubowania komornik uzyskuje prawo wykonywania czynności, o

których mowa w art. 2.

Art. 15. 1. Minister Sprawiedliwości zawiesza komornika w czynnościach, jeżeli:

1) przeciwko komornikowi jest prowadzone postępowanie o umyślne przestępstwo ścigane

z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

2) przy wszczęciu lub w toku postępowania o częściowe bądź całkowite

ubezwłasnowolnienie komornika ustanowiono doradcę tymczasowego.

2. Minister Sprawiedliwości może zawiesić komornika w czynnościach, jeżeli:

1) wniósł o to sam komornik z powodu długotrwałej choroby lub z innych ważnych

przyczyn;

2) przeciwko komornikowi jest prowadzone postępowanie o nieumyślne przestępstwo

ścigane z oskarżenia publicznego lub nieumyślne przestępstwo skarbowe.

2a. Na postanowienie Ministra Sprawiedliwości o zawieszeniu komornika w czynnościach

przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie, w terminie 7 dni od dnia

doręczenia postanowienia. Do rozpoznania zażalenia stosuje się właściwe przepisy ustawy z

dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn.

zm).

3. Zawieszenie komornika w czynnościach ustaje z dniem:

1) prawomocnego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2,

chyba że komornik został skazany lub Minister Sprawiedliwości uchylił zawieszenie

wcześniej;

2) oddalenia lub odrzucenia wniosku o ubezwłasnowolnienie lub umorzenie postępowania

lub uchylenia postanowienia o ustanowieniu doradcy tymczasowego;

3) złożenia wniosku w tym przedmiocie przez komornika w sytuacji określonej w ust. 2 pkt

1.

Art. 15a. 1. Minister Sprawiedliwości odwołuje komornika z zajmowanego stanowiska,

jeżeli komornik:

1) zrezygnował z pełnienia obowiązków komornika;

2) z powodu choroby lub utraty sił uznany został przez lekarza orzecznika Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych za całkowicie niezdolnego do pełnienia obowiązków komornika

lub bez uzasadnionej przyczyny odmówił poddania się takiemu badaniu, mimo

skierowania przez radę właściwej izby komorniczej lub prezesa właściwego sądu

okręgowego;

3) (uchylony);

3a) ukończył 70 rok życia;

4) został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

5) został ubezwłasnowolniony częściowo bądź całkowicie;

6) dopuścił się rażącego lub uporczywego naruszenia przepisów prawa - na wniosek

prezesa właściwego sądu apelacyjnego lub prezesa właściwego sądu okręgowego;

7) z zawinionych przez siebie przyczyn nie wykonał zarządzeń, o których mowa w art. 3

ust. 3 - na wniosek prezesa właściwego sądu apelacyjnego lub prezesa właściwego sądu

okręgowego;

8) został ukarany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym karą wydalenia ze służby

komorniczej;

9) nie zawarł umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, zgodnie z przepisami

wydanymi na podstawie art. 24 ust. 2, lub utracił to ubezpieczenie z zawinionych przez

siebie przyczyn.

2. Minister Sprawiedliwości może odwołać komornika z zajmowanego stanowiska w razie

prawomocnego skazania za nieumyślne przestępstwo lub nieumyślne przestępstwo skarbowe.

3. Odwołanie komornika z zajmowanego stanowiska w przypadkach, o których mowa w

ust. 1 pkt 2, 6, 7 i 9 oraz w ust. 2, następuje po uprzednim wysłuchaniu komornika, chyba

że nie jest to możliwe, oraz po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej, która

przedstawia opinię w terminie 21 dni od dnia otrzymania wniosku o wyrażenie opinii.

Nienadesłanie opinii w tym terminie przez radę izby komorniczej nie wstrzymuje wydania

decyzji w przedmiocie odwołania komornika.

4. (uchylony).

4a. Komornik odwołany z przyczyny wymienionej w ust. 1 pkt 3a pełni swoje obowiązki

do czasu wyznaczenia zastępcy komornika.

Art. 15b. 1. Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej

oraz prezesa właściwego sądu apelacyjnego, może przenieść komornika, za jego zgodą lub

na jego wniosek, na stanowisko komornika w innym rewirze komorniczym, jeżeli

przemawiają za tym potrzeby prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności, o których

mowa w art. 2, lub uzasadniony interes komornika. Krajowa Rada Komornicza przedstawia

opinię w terminie wyznaczonym, nie krótszym niż 14 dni. Nienadesłanie opinii w tym

terminie nie wstrzymuje wydania decyzji w przedmiocie przeniesienia.

2. Nie jest dopuszczalne przeniesienie komornika na stanowisko, co do którego Minister

Sprawiedliwości skierował uprzednio do publikacji w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej "Monitor Polski" obwieszczenie o wolnym stanowisku komornika, do czasu

zakończenia postępowania o powołanie na to stanowisko.

Rozdział 3

Obowiązki i prawa komorników

Art. 16. 1. Komornik jest obowiązany postępować zgodnie z przepisami prawa,

złożonym ślubowaniem i zasadami etyki zawodowej oraz podnosić kwalifikacje zawodowe.

2. Komornik jest obowiązany do złożenia oświadczenia o swoim stanie majątkowym.

Oświadczenie o stanie majątkowym dotyczy majątku odrębnego oraz objętego małżeńską

wspólnością majątkową. Oświadczenie to powinno zawierać w szczególności informacje o

posiadanych zasobach pieniężnych, nieruchomościach, udziałach i akcjach w spółkach prawa

handlowego, a ponadto o nabytym przez tę osobę albo jej małżonka od Skarbu Państwa,

innej państwowej osoby prawnej, gminy lub związku międzygminnego mieniu, które

podlegało zbyciu w drodze przetargu. Oświadczenie to powinno również zawierać dane

dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej oraz pełnienia funkcji w spółkach prawa

handlowego lub spółdzielniach, z wyjątkiem funkcji w radzie nadzorczej spółdzielni

mieszkaniowej.

3. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2, komornicy składają właściwemu terytorialnie

prezesowi sądu apelacyjnego.

4. Analizy danych zawartych w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 2 i 3, dokonuje

właściwe kolegium sądu apelacyjnego.

5. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 i 3, składa się przed objęciem stanowiska, a

następnie co roku do dnia 31 marca, według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego, a

także w dniu opuszczenia stanowiska komornika.

6. Informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym stanowią tajemnicę prawnie

chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli tajności

"zastrzeżone" określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych, chyba że komornik,

który złożył oświadczenie, wyraził pisemną zgodę na ich ujawnienie. W szczególnie

uzasadnionych przypadkach podmiot uprawniony, zgodnie z ust. 3 lub 4, do odebrania

oświadczenia może je ujawnić pomimo braku zgody składającego oświadczenie.

Oświadczenie przechowuje się przez 6 lat.7. Do złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio

formularz, określony przepisami o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez

osoby pełniące funkcje publiczne.

Art. 16a. W celu zbadania stanu zdrowia komornika prezes właściwego sądu

okręgowego lub rada właściwej izby komorniczej może skierować komornika do Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych, z urzędu lub na jego wniosek.

Art. 17. Komornik używa tytułu: "Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w .........

Kancelaria Komornicza w ........." z dokładnym określeniem imienia i nazwiska oraz adresu

kancelarii.

Art. 17a. 1. Przy wykonywaniu czynności komornik jest obowiązany używać

identyfikatora wydanego przez Krajową Radę Komorniczą zawierającego jego imię i

nazwisko, zdjęcie, określenie pełnionej funkcji i oznaczenie sądu rejonowego, przy którym

działa.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do asesorów i aplikantów komorniczych.

3. Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi, w

drodze rozporządzenia, wzór identyfikatora, o którym mowa w ust. 1, mając na względzie

konieczność zachowania odpowiedniej przejrzystości i czytelności danych oraz konieczność

zabezpieczenia przed podrobieniem.

Art. 17b. 1. Krajowa Rada Komornicza potwierdza dane do weryfikacji podpisu

elektronicznego używanego przez komornika w postępowaniu egzekucyjnym.

2. Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi, w

drodze rozporządzenia, szczegółowe czynności Krajowej Rady Komorniczej umożliwiające

komornikom prowadzenie egzekucji na podstawie elektronicznego tytułu wykonawczego oraz

szczegółowe czynności komornika w egzekucji prowadzonej na podstawie elektronicznego

tytułu wykonawczego, kierując się potrzebą przyśpieszenia postępowania egzekucyjnego

prowadzonego w tym trybie.

Art. 18. 1. Komornik dostosowuje dni i godziny przyjęć interesantów do miejscowych

warunków. Po uzgodnieniu tych warunków z prezesem sądu rejonowego, przy którym działa,

podaje o nich informację na tablicy informacyjnej u wejścia do kancelarii.

2. W sprawach pilnych komornik powinien przyjąć interesantów poza ustalonymi

godzinami przyjęć. Komornik powinien również przyjąć interesantów w niedziele i święta,

jeżeli ważny interes strony wymaga niezwłocznego działania z udziałem komornika.

Art. 19. 1. Komornik może wykonywać czynności urzędowe w dni robocze i soboty w

godzinach od 7 do 21. Na wykonanie czynności w dni ustawowo wolne od pracy lub w

godzinach nocnych wymagana jest zgoda prezesa sądu rejonowego.

2. Czynności komornika rozpoczęte przed godziną 21 mogą być prowadzone w dalszym

ciągu bez zgody, o której mowa w ust. 1, jeżeli ich przerwanie może znacznie utrudnić

egzekucję.

Art. 20. 1. Komornik jest obowiązany zachować w tajemnicy okoliczności sprawy, o

których powziął wiadomość ze względu na wykonywane czynności.

2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, trwa także po odwołaniu komornika.

3. Obowiązek zachowania tajemnicy ustaje, gdy komornik składa zeznanie jako świadek

lub strona przed sądem lub prokuratorem, chyba że ujawnienie tajemnicy zagraża dobru

państwa. W tym przypadku od obowiązku zachowania tajemnicy może zwolnić komornika

Minister Sprawiedliwości.Art. 21. 1. Komornikowi nie wolno podejmować dodatkowego zajęcia lub zatrudnienia,

które by przeszkadzało w pełnieniu obowiązków albo mogło uchybiać powadze

wykonywanego zawodu.

2. Dodatkowe zatrudnienie komornik może podjąć za zgodą prezesa właściwego sądu

apelacyjnego i rady izby komorniczej.

3. O zamiarze podjęcia dodatkowego zajęcia komornik zawiadamia prezesa właściwego

sądu apelacyjnego i radę izby komorniczej. Prezes tego sądu w terminie tygodniowym może

sprzeciwić się podjęciu tego zajęcia.

Art. 22. Komornik ma obowiązek w terminie 4 dni przekazać uprawnionemu

wyegzekwowane należności, a jeżeli dopuści do opóźnienia, jest obowiązany zapłacić

uprawnionemu odsetki od kwot otrzymanych i nierozliczonych w terminie.

Art. 23. 1. Komornik jest obowiązany do naprawienia szkody wyrządzonej przez

niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu czynności.

2. Zastępca komornika ponosi odpowiedzialność jak komornik w zakresie czynności,

które wykonywał.

3. Skarb Państwa jest odpowiedzialny za szkodę solidarnie z komornikiem.

Art. 24. 1. Komornik jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej za szkody, które mogą zostać wyrządzone w związku z

wykonywaniem czynności określonych w art. 2, a w przypadku gdy zatrudnia pracowników,

również do zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody, które

mogą zostać wyrządzone ich działaniem w związku z wykonywaniem tych czynności.

2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z Ministrem

Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej oraz Polskiej Izby

Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz

minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego

zawodu oraz zakres realizowanych zadań.

Art. 24a. 1. Prezes sądu rejonowego, przy którym działa komornik, kontroluje

spełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w art. 24, w ramach

kontroli, o której mowa w art. 3 ust. 3. Spełnienie tego obowiązku ustala się na podstawie

okazanej przez komornika polisy lub innego dokumentu ubezpieczenia, potwierdzającego

zawarcie umowy tego ubezpieczenia, wystawionego przez zakład ubezpieczeń.

2. W razie stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 15a ust. 1 pkt 9, prezes

sądu rejonowego zawiadamia o tym prezesa właściwego sądu okręgowego.

Art. 25. Komornicy opłacają, na potrzeby organów samorządu komorniczego, składki

miesięczne, których wysokość ustala corocznie Krajowa Rada Komornicza.

Art. 26. 1. Jeżeli komornik nie może pełnić obowiązków z powodu przeszkód prawnych

lub faktycznych, pełnienie obowiązków zleca się zastępcy komornika.

2. Zastępcą komornika może być inny komornik albo asesor komorniczy.

3. W zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 2, asesorowi

komorniczemu pełniącemu funkcję zastępcy komornika przysługują prawa i obowiązki

komornika.

4. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie śmierci albo odwołania komornika.

Art. 27. 1. Zastępcę komornika wyznacza, w drodze zarządzenia, prezes właściwego

sądu apelacyjnego na wniosek rady właściwej izby komorniczej. Wniosek powinien

wskazywać przyczyny uzasadniające wyznaczenie zastępcy i osobę kandydata.2. Przed wyznaczeniem zastępcy prezes sądu apelacyjnego wysłuchuje komornika lub

zwraca się o nadesłanie wyjaśnień pisemnych w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż

siedem dni, chyba że nie jest to możliwe.

3. Z ważnych powodów prezes sądu apelacyjnego może, w drodze zarządzenia, po

zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej, dokonać zmiany zastępcy. Brak opinii

rady w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, nie stanowi przeszkody do

wydania zarządzenia. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 27a. 1. Do zastępcy komornika wyznaczonego w razie śmierci lub odwołania

komornika stosuje się odpowiednio art. 3a i art. 28.

2. Jeżeli nowo powołany komornik utworzy własną kancelarię, zastępca komornika

przeprowadza likwidację kancelarii zastępowanego komornika. W terminie czternastu dni od

zakończenia likwidacji zastępca komornika składa prezesowi właściwego sądu apelacyjnego

sprawozdanie z likwidacji kancelarii, przesyłając odpisy sprawozdania radzie właściwej izby

komorniczej.

3. Rada izby wydaje odpis sprawozdania, o którym mowa w ust. 2, osobie, która

zajmowała stanowisko komornika w rewirze, w którym przeprowadzono likwidację kancelarii,

lub jej spadkobiercom, po okazaniu postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku.

4. W przypadku śmierci lub odwołania komornika wyznaczony zastępca prowadzi

postępowania w sprawach dotychczas niezakończonych przez zmarłego lub odwołanego

komornika do czasu powołania komornika na to stanowisko.

5. Minister Sprawiedliwości po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej określi, w

drodze rozporządzenia, tryb postępowania przy likwidacji kancelarii komorniczych, mając na

względzie konieczność nadania sprawnego biegu sprawom pozostałym do załatwienia po

zmarłym lub odwołanym komorniku.

Art. 27b. Zastępca komornika, który przeprowadza likwidację kancelarii zmarłego lub

odwołanego komornika, może rozwiązać umowę o pracę zawartą przez poprzednika z osobą

zatrudnioną w tej kancelarii za jednomiesięcznym wypowiedzeniem. Przepis ten dotyczy

także umów zawartych na czas określony.

Art. 28. Do komornika stosuje się przepisy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

o ubezpieczeniach społecznych oraz o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, dotyczące

osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą.

Rozdział 4

Aplikanci i asesorzy komorniczy

Art. 29. 1. Aplikantem komorniczym może zostać ten, kto:

1) spełnia warunki określone w art. 10 ust. 1 pkt 1-7;

2) uzyskał pozytywną ocenę z egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą, zwanego

dalej "egzaminem konkursowym".

2. Aplikanta komorniczego zatrudnia komornik.

3. Komornik ma obowiązek zatrudnić w okresie 3 lat co najmniej jednego aplikanta

komorniczego.

4. Prezes sądu apelacyjnego może zwolnić komornika z obowiązku, o którym mowa w

ust. 3, po zasięgnięciu opinii prezesa właściwego sądu rejonowego i rady właściwej izby

komorniczej.

5. Prezes właściwego sądu apelacyjnego albo rada właściwej izby komorniczej może

zobowiązać komornika do zatrudnienia wskazanego aplikanta komorniczego.

6. Wpis na listę aplikantów komorniczych następuje na podstawie uchwały rady izby

komorniczej właściwej ze względu na miejsce złożenia zgłoszenia, o którym mowa w art. 29d ust. 1 pkt 3. W uchwale tej rada izby komorniczej obowiązana jest wskazać komornika, w

którego kancelarii aplikant komorniczy jest albo zostanie zatrudniony.

7. (uchylony).

8. Osobie spełniającej warunki, o których mowa w ust. 1, nie można odmówić wpisu na

listę aplikantów komorniczych.

9. Wniosek o wpis na listę aplikantów komorniczych może zostać złożony w ciągu 2 lat

od dnia ogłoszenia wyników egzaminu konkursowego. Do wniosku kandydat obowiązany jest

załączyć zaświadczenie o niekaralności oraz oświadczenie, że przeciwko niemu nie jest

prowadzone postępowanie karne o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub

przestępstwo skarbowe.

10. Do oświadczenia, o którym mowa w ust. 9, stosuje się odpowiednio przepis art. 12

ust. 1a.

Art. 29a. 1. Minister Sprawiedliwości powołuje co 2 lata komisje do spraw

przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego, obejmujące obszar właściwości

jednej lub kilku izb komorniczych, zwane dalej "komisjami egzaminacyjnymi".

2. Siedziba komisji egzaminacyjnej mieści się w siedzibie rady właściwej izby

komorniczej.

3. W skład komisji egzaminacyjnej, składającej się z siedmiu osób, wchodzą:

1) czterej sędziowie sądu okręgowego lub apelacyjnego;

2) dwaj przedstawiciele delegowani przez Krajową Radę Komorniczą;

3) jeden pracownik naukowy, naukowo-dydaktyczny lub dydaktyczny na wydziale prawa w

szkole wyższej w Rzeczypospolitej Polskiej lub w Polskiej Akademii Nauk, posiadający co

najmniej stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych.

4. Powołując komisje egzaminacyjne, Minister Sprawiedliwości wyznacza jednocześnie

ich przewodniczących.

5. Minister Sprawiedliwości w stosunku do komisji egzaminacyjnych jest organem

wyższego stopnia.

6. Właściwe izby komornicze zapewniają, jako zadanie zlecone z zakresu administracji

rządowej, obsługę administracyjną i techniczną działalności komisji egzaminacyjnych.

7. Przewodniczącemu i członkom komisji egzaminacyjnej za udział w jej pracach

przysługuje wynagrodzenie oraz zwrot kosztów podróży i noclegów na zasadach określonych

w przepisach dotyczących należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w

państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na

obszarze kraju.

Art. 29b. 1. Minister Sprawiedliwości powołuje co 2 lata zespół do przygotowywania

pytań testowych i zadań na egzaminy konkursowy i komorniczy, zwany dalej "zespołem

egzaminacyjnym". Zespół egzaminacyjny składa się z pięciu osób, w tym dwie z nich są

powoływane spośród osób wskazanych przez Krajową Radę Komorniczą.

2. Pracami zespołu egzaminacyjnego kieruje przewodniczący, wyznaczony przez Ministra

Sprawiedliwości.

3. Zespół egzaminacyjny sporządza na egzamin konkursowy zestaw 150 pytań w formie

testu jednokrotnego wyboru wraz z wykazem prawidłowych odpowiedzi. Zespół

egzaminacyjny zapewnia zgodność wykazu prawidłowych odpowiedzi z obowiązującym

stanem prawnym.

4. Zespół egzaminacyjny sporządza na egzamin komorniczy dwa zadania pisemne,

dotyczące czynności wchodzących w zakres ustawowych zadań komorników wraz z opisami

istotnych zagadnień.

5. Krajowa Rada Komornicza i rady izb komorniczych mogą zgłaszać zespołowi

egzaminacyjnemu, za pośrednictwem przewodniczącego, propozycje pytań testowych.

6. Ostateczną treść pytań testowych na egzamin konkursowy ustała zespół

egzaminacyjny.7. Zespół egzaminacyjny przedstawia Ministrowi Sprawiedliwości pisemne uzasadnienie

prawidłowych odpowiedzi na sporządzone pytania testowe, w przypadku zaistnienia

wątpliwości dotyczących treści pytań, a w szczególności w toku procedury odwoławczej od

uchwały ustalającej wynik egzaminu konkursowego.

8. Członek zespołu egzaminacyjnego nie może być jednocześnie członkiem komisji

egzaminacyjnej.

9. Przewodniczącemu i członkom zespołu egzaminacyjnego za udział w jego pracach

przysługuje wynagrodzenie.

10. Przewodniczący zespołu egzaminacyjnego, nie później niż na 90 dni przed terminem

egzaminu konkursowego, podaje do publicznej wiadomości na stronie internetowej

Ministerstwa Sprawiedliwości oraz w Biuletynie Informacji Publicznej, ustalony przez zespół

egzaminacyjny i zatwierdzony przez Ministra Sprawiedliwości wykaz tytułów aktów

prawnych, według stanu prawnego obowiązującego w dniu ogłoszenia, z których wybrane

stanowią podstawę opracowania pytań testowych na egzamin konkursowy.

11. Minister Sprawiedliwości zapewnia obsługę administracyjną i techniczną zespołu

egzaminacyjnego.

12. Do wydrukowania i doręczenia pytań testowych i zadań wraz z opisami istotnych

zagadnień poszczególnym komisjom egzaminacyjnym, o których mowa w art. 31 ust. 1, nie

stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz.

U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, z późn. zm.), jeżeli wartość zamówienia jest mniejsza niż

kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 8 tej ustawy.

13. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb i sposób udzielenia

zamówienia, o którym mowa w ust. 12, mając na uwadze konieczność zachowania zasad

uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców i zabezpieczenia pytań

testowych i zadań wraz z opisami istotnych zagadnień przed ich nieuprawnionym

ujawnieniem.

Art. 29c. 1. Egzamin konkursowy przeprowadzają komisje egzaminacyjne raz w roku,

w terminie wyznaczonym przez Ministra Sprawiedliwości równocześnie we wszystkich izbach

komorniczych.

2. Egzamin konkursowy polega na sprawdzeniu wiedzy kandydata na aplikanta

komorniczego, zwanego dalej "kandydatem", z zakresu prawa konstytucyjnego, prawa

cywilnego, postępowania cywilnego, prawa gospodarczego, prawa spółek handlowych, prawa

pracy, prawa rodzinnego i opiekuńczego, prawa administracyjnego, postępowania

administracyjnego, prawa finansowego, prawa europejskiego, prawa prywatnego

międzynarodowego, ustroju sądów i samorządu komorniczego.

3. W razie zaistnienia zdarzenia losowego, uniemożliwiającego przeprowadzenie

egzaminu konkursowego w terminie, o którym mowa w ust. 1, Minister Sprawiedliwości

wyznacza dodatkowy termin przeprowadzenia egzaminu konkursowego.

Art. 29d. 1. Minister Sprawiedliwości zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej w

terminie do dnia 30 czerwca każdego roku ogłoszenie o egzaminie konkursowym, w którym

wskazuje:

1) termin przeprowadzenia egzaminu konkursowego;

2) termin, do którego należy złożyć zgłoszenie o przystąpieniu do egzaminu konkursowego,

zwane dalej "zgłoszeniem", nie późniejszy niż przypadający na 50 dzień przed datą

rozpoczęcia egzaminu konkursowego;

3) siedziby i adresy komisji egzaminacyjnych, do których należy składać zgłoszenia;

4) wysokość opłaty konkursowej oraz numer rachunku, na który należy dokonać wpłaty.

2. Jeżeli zgłoszenie nie odpowiada wymogom formalnym lub jeżeli kandydat nie uiścił

opłaty należnej za udział w egzaminie konkursowym, komisja egzaminacyjna wzywa go

przesyłką poleconą za potwierdzeniem odbioru do usunięcia braków lub uiszczenia opłaty w

terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania.3. W razie nieusunięcia braków formalnych zgłoszenia lub nieuiszczenia w terminie

opłaty należnej za udział w egzaminie konkursowym albo złożenia zgłoszenia po upływie

wymaganego terminu komisja egzaminacyjna odmawia dopuszczenia kandydata do

egzaminu konkursowego. Od uchwały komisji egzaminacyjnej odmawiającej dopuszczenia

do egzaminu konkursowego kandydatowi przysługuje odwołanie do Ministra Sprawiedliwości

w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

4. O dopuszczeniu do egzaminu konkursowego oraz o czasie i miejscu jego

przeprowadzenia przewodniczący komisji egzaminacyjnej zawiadamia kandydata przesyłką

poleconą za potwierdzeniem odbioru co najmniej na 14 dni przed dniem rozpoczęcia

egzaminu konkursowego.

Art. 29e. 1. Opłata za udział w egzaminie konkursowym stanowi dochód budżetu

państwa. Kandydat uiszcza tę opłatę na rachunek bankowy Ministerstwa Sprawiedliwości.

2. Opłata, o której mowa w ust. 1, wynosi połowę równowartości minimalnego

wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o

minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407

oraz z 2005 r. Nr 157, poz. 1314), zwanego dalej "minimalnym wynagrodzeniem".

Art. 29f. 1. Z prac komisji egzaminacyjnej, na czas przeprowadzania egzaminu

konkursowego podlega wyłączeniu członek, jeżeli kandydat zakwalifikowany do egzaminu

konkursowego jest:

1) jego małżonkiem;

2) osobą pozostającą z nim w stosunku pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego

stopnia albo w stosunku przysposobienia;

3) osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;

4) osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.

2. Powody wyłączenia trwają pomimo ustania małżeństwa lub przysposobienia.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 4, nie odnoszą się do członka komisji

egzaminacyjnej będącego sędzią.

3. Członkowie komisji egzaminacyjnych przed rozpoczęciem egzaminu konkursowego

składają pisemne oświadczenia, że nie pozostają z żadnym z kandydatów zakwalifikowanych

do egzaminu konkursowego w stosunku, o którym mowa w ust. 1.

4. Podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 3,

powoduje odpowiedzialność na podstawie przepisu art. 233 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca

1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm).

Art. 29g. 1. Egzamin konkursowy odbywa się w obecności co najmniej trzech członków

komisji egzaminacyjnej.

2. Niestawiennictwo kandydata na egzamin konkursowy, bez względu na przyczynę jego

nieobecności, traktowane jest jako odstąpienie od egzaminu konkursowego.

3. Kandydaci podczas egzaminu konkursowego nie mogą korzystać z tekstów aktów

prawnych, komentarzy, orzecznictwa oraz innych pomocy, a także nie mogą posiadać przy

sobie urządzeń służących do przekazu lub odbioru informacji.

Art. 29h. 1. Egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z

zestawu 150 pytań, zawierających po 3 propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest

prawidłowa. Kandydat może wybrać tylko jedną odpowiedź. Za każdą prawidłową odpowiedź

kandydat uzyskuje 1 punkt.

2. Sprawdzanie wyników testu następuje w obecności co najmniej trzech członków

komisji egzaminacyjnej.

3. Pozytywny wynik z egzaminu konkursowego uzyskuje kandydat, który otrzymał co

najmniej 100 punktów.

4. Niezwłocznie po przeprowadzeniu egzaminu konkursowego komisja egzaminacyjna sporządza protokół z jego przebiegu. Protokół podpisują tylko ci członkowie komisji

egzaminacyjnej, którzy brali udział w przeprowadzeniu egzaminu.

5. W terminie 7 dni od daty sporządzenia protokołu odpisy protokołu przewodniczący

komisji egzaminacyjnej doręcza Ministrowi Sprawiedliwości oraz przewodniczącemu rady

właściwej izby komorniczej.

Art. 29i. 1. Niezwłocznie po przeprowadzeniu egzaminu konkursowego i sprawdzeniu

wyników testu komisja egzaminacyjna, w drodze uchwały, ustala wyniki egzaminu

konkursowego. Odpisy uchwały przewodniczący komisji egzaminacyjnej doręcza

kandydatom, radzie właściwej izby komorniczej oraz Ministrowi Sprawiedliwości.

2. Od uchwały, o której mowa w ust. 1, kandydatowi przysługuje, w części dotyczącej

uzyskanego przez niego wyniku, odwołanie do Ministra Sprawiedliwości w terminie 14 dni od

dnia jej doręczenia.

3. O wynikach egzaminu konkursowego Minister Sprawiedliwości zawiadamia Krajową

Radę Komorniczą oraz publikuje w Biuletynie Informacji Publicznej listę osób, które uzyskały

wynik pozytywny.

Art. 29j. 1. Uchwałę w przedmiocie wpisu na listę aplikantów komorniczych rada izby

komorniczej podejmuje w terminie 30 dni od dnia złożenia przez zainteresowanego wniosku

o dokonanie wpisu.

2. Od uchwały odmawiającej dokonania wpisu zainteresowanemu służy odwołanie do

Krajowej Rady Komorniczej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Odwołanie powinno

być rozpoznane w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia.

3. Zainteresowanemu służy skarga do sądu administracyjnego:

1) od ostatecznej decyzji odmawiającej dokonania wpisu na listę aplikantów komorniczych;

2) (uchylony);

3) w przypadku niepodjęcia przez radę izby komorniczej uchwały w przedmiocie wpisu na

listę aplikantów komorniczych w terminie określonym w ust. 1;

4) w razie nierozpoznania przez Krajową Radę Komorniczą odwołania od uchwały rady izby

komorniczej odmawiającej dokonania wpisu na listę aplikantów komorniczych w terminie

określonym w ust. 2.

Art. 29k. Do obowiązków aplikanta należy, w szczególności:

1) uczestniczenie w przewidzianych programem aplikacji zajęciach seminaryjnych oraz w

praktykach;

2) samodzielne pogłębianie wiedzy prawniczej i praktycznych umiejętności niezbędnych do

zajmowania stanowiska komornika;

3) przystępowanie, w wyznaczonym terminie, do sprawdzianów wiedzy oraz kolokwium,

przeprowadzanych w czasie aplikacji, a także do egzaminu komorniczego.

Art. 29l. 1. Aplikacja komornicza jest odpłatna.

2. Koszty szkolenia aplikantów komorniczych pokrywane są z wnoszonych przez nich

opłat.

3. Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi, w

drodze rozporządzenia, wysokość opłaty rocznej wnoszonej przez aplikantów na pokrycie

kosztów szkolenia, mając na względzie konieczność zapewnienia aplikantom odpowiednio

wysokiego poziomu kształcenia oraz biorąc pod uwagę, że wysokość tej opłaty nie może być

wyższa niż czterokrotność minimalnego wynagrodzenia.

4. Rada izby komorniczej może zwolnić aplikanta komorniczego od obowiązku

ponoszenia opłaty rocznej na pokrycie kosztów szkolenia w całości lub w części, a także

odroczyć jej płatność lub rozłożyć na raty.

5. W przypadku podjęcia uchwały o zwolnieniu aplikanta komorniczego od ponoszenia

opłaty koszty jego szkolenia pokrywane są, proporcjonalnie do zakresu tego zwolnienia, ze środków własnych właściwej izby komorniczej.

Art. 30. 1. Aplikacja komornicza trwa 2 lata i ma na celu zapoznanie aplikanta

komorniczego z całokształtem pracy komornika.

2. Aplikant komorniczy po upływie roku od dnia rozpoczęcia aplikacji komorniczej może

być upoważniony przez komornika do samodzielnego wykonywania określonych czynności

egzekucyjnych, do których upoważniony jest asesor komorniczy. Upoważnienie to wymaga

formy pisemnej i powinno być okazane stronie na jej żądanie przed przystąpieniem do

czynności.

Art. 30a. 1. Rada izby komorniczej zawiesza w czynnościach aplikanta komorniczego,

jeżeli:

1) przeciwko aplikantowi komorniczemu jest prowadzone postępowanie o umyślne

przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

2) przy wszczęciu lub w toku postępowania o częściowe bądź całkowite

ubezwłasnowolnienie aplikanta komorniczego ustanowiono doradcę tymczasowego.

2. Rada izby komorniczej może zawiesić aplikanta komorniczego w czynnościach, jeżeli:

1) wniósł o to sam aplikant z powodu długotrwałej choroby lub z innych ważnych przyczyn;

2) przeciwko aplikantowi jest prowadzone postępowanie o nieumyślne przestępstwo

ścigane z oskarżenia publicznego lub nieumyślne przestępstwo skarbowe.

3. Uprawnienie do zawieszenia aplikanta komorniczego w czynnościach, w przypadkach

określonych w ust. 1 i 2, przysługuje również prezesowi sądu apelacyjnego, w którego

okręgu aplikant komorniczy odbywa aplikację.

4. Zawieszenie aplikanta komorniczego w czynnościach ustaje z dniem:

1) prawomocnego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, chyba że

organ, który zawiesił aplikanta komorniczego w czynnościach, uchyli je wcześniej;

2) oddalenia lub odrzucenia wniosku o ubezwłasnowolnienie lub umorzenie postępowania

lub uchylenia postanowienia o ustanowieniu doradcy tymczasowego;

3) złożenia wniosku w tym przedmiocie przez aplikanta komorniczego w przypadku

zawieszenia w czynnościach na podstawie ust. 2 pkt 1.

Art. 30b. 1. Rada izby komorniczej skreśla aplikanta komorniczego z listy aplikantów

komorniczych, jeżeli aplikant komorniczy:

1) zrezygnował z odbywania aplikacji komorniczej;

2) został uznany za całkowicie niezdolnego do pełnienia obowiązków aplikanta

komorniczego;

3) został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

4) został ubezwłasnowolniony częściowo bądź całkowicie;

5) rażąco narusza obowiązki aplikanta komorniczego lub w sposób rażący uchybił godności

aplikanta.

2. Rada izby komorniczej może skreślić aplikanta komorniczego z listy aplikantów

komorniczych, jeżeli został prawomocnie skazany za nieumyślne przestępstwo lub

nieumyślne przestępstwo skarbowe.

3. Skreślenie aplikanta komorniczego z listy aplikantów komorniczych z przyczyn, o

których mowa w ust. 1 pkt 5 oraz w ust. 2, następuje po uprzednim wysłuchaniu aplikanta

komorniczego, chyba że nie jest to możliwe.

4. Uprawnienie do skreślenia aplikanta komorniczego z listy aplikantów komorniczych, w

przypadkach określonych w ust. 1 i 2, przysługuje również prezesowi sądu apelacyjnego, w

którego okręgu aplikant komorniczy odbywa aplikację.

Art. 31. 1. Egzamin komorniczy przeprowadzają komisje egzaminacyjne raz w roku w

terminie wyznaczonym przez Ministra Sprawiedliwości. Przepis art. 29c ust. 3 stosuje się odpowiednio.

2. Do egzaminu komorniczego może przystąpić ten, kto ukończył aplikację komorniczą,

a ponadto osoba, o której mowa w art. 10 ust. 5.

3. Egzamin komorniczy polega na sprawdzeniu przygotowania osoby przystępującej do

egzaminu komorniczego, zwanej dalej "zdającym", do samodzielnego i należytego

wykonywania zawodu komornika.

4. W trakcie egzaminu komorniczego zdający opracowuje dwa zadania pisemne,

dotyczące czynności wchodzących w zakres ustawowych zadań komorników.

5. (uchylony).

6. Do członków komisji egzaminacyjnej w zakresie udziału w przeprowadzeniu egzaminu

komorniczego stosuje się odpowiednio przepisy art. 29f.

Art. 31a. 1. Minister Sprawiedliwości zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej nie

później niż na 90 dni przed terminem egzaminu komorniczego ogłoszenie o egzaminie

komorniczym, w którym podaje w szczególności:

1) termin przeprowadzenia egzaminu komorniczego;

2) termin, do którego należy złożyć wniosek o dopuszczenie do egzaminu komorniczego,

zwany dalej "wnioskiem", przypadający nie później niż na 50 dzień przed dniem

rozpoczęcia egzaminu komorniczego;

3) siedziby i adresy komisji egzaminacyjnych, do których należy składać wnioski;

4) wysokość opłaty egzaminacyjnej oraz numer rachunku bankowego Ministerstwa

Sprawiedliwości, na który należy dokonać wpłaty.

2. Przepisy art. 29d ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

3. Rada izby komorniczej przekazuje każdego roku właściwej terytorialnie komisji

egzaminacyjnej, w terminie 7 dni od dnia zakończenia aplikacji, listę osób, które ukończyły

aplikację komorniczą.

Art. 31b. 1. Opłata egzaminacyjna za udział w egzaminie komorniczym stanowi dochód

budżetu państwa. Zdający uiszcza ją na rachunek bankowy Ministerstwa Sprawiedliwości.

2. Opłata, o której mowa w ust. 1, wynosi połowę równowartości minimalnego

wynagrodzenia.

Art. 31c. 1. (uchylony).

2. W trakcie egzaminu komorniczego zdający może korzystać z tekstów aktów

prawnych i komentarzy oraz z orzecznictwa. W trakcie egzaminu zdający nie może posiadać

przy sobie urządzeń służących do przekazu lub odbioru informacji.

3. Egzamin komorniczy odbywa się w obecności co najmniej trzech członków komisji

egzaminacyjnej.

Art. 31d. 1. Egzaminatorzy dokonują oceny każdego z zadań z egzaminu

komorniczego z zastosowaniem następującej skali ocen:

1) oceny pozytywne:

a) celująca (6),

b) bardzo dobra (5),

c) dobra (4),

d) dostateczna (3);

2) ocena negatywna - niedostateczna (2).

2. Oceny każdego z zadań pisemnych dokonują niezależnie od siebie dwaj członkowie

komisji egzaminacyjnej.

3. Każdy z członków komisji egzaminacyjnej sprawdzających zadania pisemne wystawia

ocenę cząstkową, sporządza pisemne uzasadnienie wystawionej oceny cząstkowej i

przekazuje je niezwłocznie przewodniczącemu komisji egzaminacyjnej, który załącza

wszystkie uzasadnienia ocen cząstkowych dotyczących prac zdającego do protokołu z przebiegu egzaminu komorniczego.

4. Ostateczną ocenę każdego z zadań pisemnych egzaminu komorniczego stanowi

średnia ocen cząstkowych przyznanych przez każdego członka komisji egzaminacyjnej, przy

czym:

1) oceny pozytywne to:

a) celująca - jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi 6,00,

b) bardzo dobra - jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi 5,00 lub 5,50,

c) dobra - jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi 4,00 lub 4,50,

d) dostateczna - jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi 3,00 lub 3,50;

2) ocena negatywna - niedostateczna - jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen

wynosi 2,00 lub 2,50.

5. Pozytywny wynik egzaminu komorniczego uzyskuje zdający, który z każdego z zadań

pisemnych z egzaminu komorniczego otrzymał ocenę pozytywną.

Art. 31e. (uchylony).

Art. 31f. (uchylony).

Art. 31g. 1. Z przebiegu egzaminu komorniczego niezwłocznie sporządza się protokół.

Protokół podpisują tylko ci członkowie komisji egzaminacyjnej, którzy brali udział w

przeprowadzeniu egzaminu.

2. W terminie 7 dni od dnia sporządzenia protokołu przewodniczący komisji

egzaminacyjnej doręcza odpisy protokołu Ministrowi Sprawiedliwości oraz Krajowej Radzie

Komorniczej.

Art. 31h. 1. Komisja egzaminacyjna podejmuje uchwałę o wyniku egzaminu

komorniczego. Odpisy uchwały przewodniczący komisji egzaminacyjnej doręcza zdającym,

Krajowej Radzie Komorniczej oraz Ministrowi Sprawiedliwości.

2. (uchylony).

3. Na podstawie uchwał komisji egzaminacyjnych Minister Sprawiedliwości publikuje w

Biuletynie Informacji Publicznej listę osób, które uzyskały pozytywny wynik z egzaminu

komorniczego.

4. Od uchwały o wyniku egzaminu komorniczego zdającemu przysługuje odwołanie do

komisji egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w terminie 14 dni od dnia

otrzymania uchwały, o której mowa w ust. 1.

5. Minister Sprawiedliwości powołuje, w drodze zarządzenia, komisję egzaminacyjną II

stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości, zwaną dalej "komisją odwoławczą", w składzie

sześciu członków.

6. W przypadku gdy przemawiają za tym względy organizacyjne, a w szczególności

duża liczba odwołań od uchwał o wynikach egzaminu komorniczego, Minister Sprawiedliwości

może powołać więcej niż jedną komisję odwoławczą do rozpoznania odwołań od uchwał o

wynikach danego egzaminu komorniczego, wskazując ich właściwość terytorialną.

7. Do składu komisji odwoławczej kandydatów na członków wskazują:

1) Minister Sprawiedliwości - czterech członków, spośród których wyznacza

przewodniczącego;

2) Krajowa Rada Komornicza - dwóch członków, spośród osób, których wiedza i

doświadczenie dają rękojmię rzetelnego rozpoznania odwołań.

8. Przewodniczącemu i członkom komisji odwoławczej za udział w jej pracach

przysługuje wynagrodzenie oraz zwrot kosztów podróży i noclegów na zasadach określonych

w przepisach dotyczących należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w

państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na

obszarze kraju.

9. Kadencja komisji odwoławczej trwa 2 lata.10. Członkostwo w komisji odwoławczej wygasa w przypadku śmierci członka komisji

odwoławczej.

11. Minister Sprawiedliwości odwołuje członka komisji odwoławczej w przypadku:

1) złożenia rezygnacji;

2) choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka komisji

odwoławczej;

3) niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków, z tym że odwołanie

członka komisji odwoławczej, o którym mowa w ust. 7 pkt 2, następuje za zgodą

Krajowej Rady Komorniczej;

4) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia

publicznego.

12. Minister Sprawiedliwości może odwołać członka komisji odwoławczej, jeżeli

przeciwko tej osobie jest prowadzone postępowanie o nieumyślne przestępstwo ścigane z

oskarżenia publicznego, mając na uwadze charakter i wagę zarzucanego jej czynu oraz to,

czy ma on związek z wykonywaniem zadań członka komisji odwoławczej i rzutuje na jakość i

sposób wykonywania tej funkcji.

13. W przypadku wygaśnięcia członkostwa w komisji odwoławczej lub odwołania

członka z komisji odwoławczej Minister Sprawiedliwości niezwłocznie powołuje nowego

członka komisji odwoławczej. W przypadku członka, o którym mowa w ust. 7 pkt 2, Krajowa

Rada Komornicza w terminie określonym przez Ministra Sprawiedliwości wskazuje nowego

kandydata na członka komisji odwoławczej.

14. Członek komisji odwoławczej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w

sprawie z przyczyn wskazanych w art. 29f ust. 1. Przepis art. 29f ust. 2 stosuje się

odpowiednio.

15. Członkowie komisji odwoławczej przed przystąpieniem do rozpatrywania sprawy

składają pisemne oświadczenia, że nie pozostają z osobą, której dotyczy sprawa, w

stosunku, o którym mowa w art. 29f ust. 1.

16. Do zadań komisji odwoławczej należy rozpatrywanie odwołań od uchwał o wynikach

egzaminu komorniczego.

17. Uchwały komisji odwoławczej są podejmowane większością 2/3 głosów w obecności

co najmniej połowy członków komisji odwoławczej.

18. Od uchwały komisji odwoławczej służy skarga do sądu administracyjnego.

19. Do postępowania przed komisją odwoławczą stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013

r. poz. 267).

20. Obsługę administracyjno-biurową komisji odwoławczej zapewnia Minister

Sprawiedliwości. W ramach obsługi administracyjno-biurowej komisji odwoławczej, Minister

Sprawiedliwości uzgadnia z jej przewodniczącym terminarz pracy komisji odwoławczej i

zapewnia komisji odwoławczej miejsce i odpowiednie warunki pracy. Wydatki związane z

działalnością komisji odwoławczej oraz wynagrodzenie przewodniczącego i członków komisji

odwoławczej są pokrywane z części budżetu państwa, która pozostaje w dyspozycji Ministra

Sprawiedliwości.

Art. 31i. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu

opinii Krajowej Rady Komorniczej:

1) wzór zgłoszenia i wniosku, mając na względzie konieczność wykazania ustawowych

wymagań niezbędnych do przystąpienia do egzaminów konkursowego i komorniczego;

2) tryb i sposób powoływania i działania komisji egzaminacyjnych oraz przeprowadzania

egzaminów konkursowego i komorniczego, mając na względzie konieczność zapewnienia

odpowiedniej sprawności działania komisji egzaminacyjnych oraz zapewnienia

bezstronności i jednolitego poziomu oceny wiedzy kandydatów oraz zdających;

3) tryb i sposób działania zespołu egzaminacyjnego, tryb i sposób ustalenia wykazu

tytułów aktów prawnych, o którym mowa w art. 29b ust. 10, tryb i sposób zgłaszania propozycji pytań testowych i prawidłowych odpowiedzi na egzamin konkursowy oraz

propozycji zadań wraz z opisami istotnych zagadnień na egzamin komorniczy, sposób

zapewnienia zgodności wykazu prawidłowych odpowiedzi z obowiązującym stanem

prawnym, mając na względzie potrzebę obiektywnego sprawdzenia poziomu wiedzy osób

egzaminowanych oraz konieczność zabezpieczenia pytań i zadań przed nieuprawnionym

wglądem;

4) organizację i przebieg aplikacji komorniczej, mając na względzie konieczność

zapewnienia odpowiednio wysokiego poziomu szkolenia aplikantów oraz właściwego

przygotowania do zawodu komornika;

5) wysokość wynagrodzenia przewodniczącego i członków komisji egzaminacyjnej, mając

na uwadze nakład ich pracy i zakres obowiązków, z tym, że:

- wynagrodzenie przewodniczącego komisji egzaminacyjnej za przeprowadzenie

egzaminu konkursowego nie może przekroczyć 400% kwoty przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym

przeprowadzenie egzaminu konkursowego, ogłaszanego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych, zwanego dalej "przeciętnym wynagrodzeniem",

- wynagrodzenie przewodniczącego komisji egzaminacyjnej za przeprowadzenie

egzaminu komorniczego nie może przekroczyć 500% przeciętnego wynagrodzenia,

- wynagrodzenie członka komisji egzaminacyjnej za przeprowadzenie egzaminu

konkursowego nie może przekroczyć 200% przeciętnego wynagrodzenia,

- wynagrodzenie członka komisji egzaminacyjnej za przeprowadzenie egzaminu

komorniczego nie może przekroczyć 400% przeciętnego wynagrodzenia,

- a także tryb jego wypłacania, uwzględniając nakład ich pracy i zakres obowiązków

oraz mając na uwadze dokonanie wypłaty tego wynagrodzenia po złożeniu przez

przewodniczącego protokołu z prac komisji egzaminacyjnej.

6) wysokość wynagrodzenia przewodniczącego i członków zespołu egzaminacyjnego, mając

na względzie, że wynagrodzenie z tego tytułu nie powinno przekraczać 350%

przeciętnego wynagrodzenia, a także tryb jego wypłacania, uwzględniając nakład ich

pracy i zakres obowiązków oraz mając na uwadze dokonanie wypłaty tego

wynagrodzenia po złożeniu przez przewodniczącego protokołu z prac zespołu

egzaminacyjnego;

7) tryb i termin zgłaszania przez Krajową Radę Komorniczą kandydatów na członków

komisji odwoławczej oraz tryb i sposób działania komisji odwoławczej, mając na uwadze

zapewnienie prawidłowego funkcjonowania komisji odwoławczej, konieczność

prawidłowego i terminowego rozpoznawania odwołań oraz zapewnienia zachowania

bezstronności pracy członków komisji odwoławczej;

8) wysokość wynagrodzenia przewodniczącego i członków komisji odwoławczej,

uwzględniając nakład ich pracy i zakres obowiązków oraz to, że wynagrodzenie z tego

tytułu nie powinno przekraczać 400% przeciętnego wynagrodzenia, a także tryb jego

wypłacania, mając na uwadze, że dokonanie wypłaty tego wynagrodzenia następuje po

złożeniu przez przewodniczącego protokołu z prac komisji odwoławczej.

Art. 32. 1. Na stanowisko asesora komorniczego może zostać powołana osoba

odpowiadająca wymogom:

1) określonym w art. 10 ust. 1 pkt 1-9, lub

2) z art. 10 ust. 1 pkt 1-7, która w okresie nie dłuższym niż 8 lat przed złożeniem wniosku

o powołanie na stanowisko asesora komorniczego pracowała co najmniej 5 lat na

stanowisku referendarza sądowego.

2. Kandydat na asesora komorniczego przedkłada zaświadczenie o niekaralności oraz

oświadczenie, że nie jest prowadzone przeciwko niemu postępowanie o przestępstwo ścigane

z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe.

2a. Do oświadczenia, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepis art. 12 ust. 1a.

3. Asesora komorniczego powołuje prezes właściwego sądu apelacyjnego na wniosek

osoby zainteresowanej, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej.

4. Właściwa rada izby komorniczej przedstawia opinię, o której mowa w ust. 3, w

terminie 21 dni od dnia otrzymania wniosku. W opinii tej wskazuje komornika, który zatrudni

asesora komorniczego.

5. (uchylony).

6. Komornik ma obowiązek zatrudnić w okresie 2 lat co najmniej jednego asesora

komorniczego. Prezes właściwego sądu apelacyjnego może zwolnić komornika z tego

obowiązku po zasięgnięciu opinii prezesa sądu rejonowego i rady właściwej izby komorniczej.

7. Rada właściwej izby komorniczej może zobowiązać komornika do zatrudnienia

wskazanego asesora komorniczego.

7a. Prezes właściwego sądu apelacyjnego może, po zasięgnięciu opinii rady właściwej

izby komorniczej, zobowiązać komornika do zatrudnienia wskazanego asesora

komorniczego, gdy:

1) komornik nie wypełnia obowiązku, o którym mowa w ust. 6, lub

2) powstanie zaległość, o której mowa w art. 8 ust. 8.

8. Prezes sądu apelacyjnego prowadzi wykaz asesorów komorniczych zatrudnionych w

obszarze właściwości podległego mu sądu.

Art. 32a. 1. Prezes sądu apelacyjnego zawiesza w czynnościach asesora komorniczego,

jeżeli:

1) przeciwko asesorowi komorniczemu jest prowadzone postępowanie o umyślne

przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

2) przy wszczęciu lub w toku postępowania o częściowe bądź całkowite

ubezwłasnowolnienie asesora komorniczego ustanowiono doradcę tymczasowego.

2. Prezes sądu apelacyjnego może zawiesić asesora komorniczego w czynnościach,

jeżeli:

1) wniósł o to sam asesor z powodu długotrwałej choroby lub z innych ważnych przyczyn;

2) przeciwko asesorowi prowadzone jest postępowanie o nieumyślne przestępstwo ścigane

z oskarżenia publicznego lub nieumyślne przestępstwo skarbowe.

3. Zawieszenie asesora komorniczego w czynnościach ustaje z dniem:

1) prawomocnego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, chyba że

prezes sądu apelacyjnego uchyli je wcześniej;

2) oddalenia lub odrzucenia wniosku o ubezwłasnowolnienie lub umorzenie postępowania

lub uchylenia postanowienia o ustanowieniu doradcy tymczasowego;

3) złożenia wniosku w tym przedmiocie przez asesora komorniczego w przypadku

zawieszenia w czynnościach na podstawie określonej w ust. 2 pkt 1.

Art. 32b. 1. Prezes sądu apelacyjnego odwołuje asesora komorniczego z zajmowanego

stanowiska, jeżeli asesor komorniczy:

1) zrezygnował z pełnienia obowiązków asesora komorniczego lub ustało jego zatrudnienie

w kancelarii;

2) z powodu choroby lub utraty sił uznany został przez lekarza orzecznika Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych za całkowicie niezdolnego do pełnienia obowiązków asesora

komorniczego lub bez uzasadnionej przyczyny odmówił poddania się takiemu badaniu,

mimo zalecenia rady właściwej izby komorniczej lub prezesa właściwego sądu

okręgowego;

3) (uchylony);

3a) ukończył 70 rok życia;

4) został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

5) został ubezwłasnowolniony częściowo bądź całkowicie;6) dopuścił się rażącego lub uporczywego naruszenia przepisów prawa;

7) został ukarany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym karą skreślenia z wykazu

asesorów komorniczych.

2. Prezes sądu apelacyjnego może odwołać asesora komorniczego z zajmowanego

stanowiska w razie prawomocnego skazania za nieumyślne przestępstwo lub nieumyślne

przestępstwo skarbowe.

3. Odwołanie asesora komorniczego z zajmowanego stanowiska w przypadkach, o

których mowa w ust. 1 pkt 2 i 6 oraz w ust. 2, następuje po uprzednim wysłuchaniu asesora

komorniczego, chyba że nie jest to możliwe, oraz po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby

komorniczej. Właściwa izba komornicza przedstawia opinię w terminie 21 dni od dnia

otrzymania wniosku. Nieprzedstawienie opinii w powyższym terminie przez radę izby

komorniczej nie stanowi przeszkody do odwołania asesora komorniczego.

Art. 32c. W celu zbadania stanu zdrowia asesora prezes właściwego sądu okręgowego

lub rada właściwej izby komorniczej może skierować asesora do Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych, z urzędu lub na jego wniosek.

Art. 33. 1. Komornik może zlecić asesorowi komorniczemu przeprowadzenie egzekucji

w sprawach o świadczenie pieniężne oraz w sprawach o zabezpieczenie roszczenia

pieniężnego, w obu przypadkach o wartości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej

równowartość stukrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce

narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", zgodnie z art. 5 ust. 7

ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 1996

r. Nr 70, poz. 335, z późn. zm), stosowanego poczynając od drugiego kwartału roku przez

okres pełnego roku, zwanego dalej "przeciętnym wynagrodzeniem miesięcznym", z

wyłączeniem egzekucji z nieruchomości.

2. Komornik może zlecić asesorowi komorniczemu także dokonanie określonych

czynności w innych sprawach, z wyłączeniem:

1) sprzedaży oraz wydania wierzycielowi ruchomości o wartości przekraczającej kwotę, o

której mowa w ust. 1;

2) wykonania opróżnienia lokalu, pomieszczenia, gruntu lub przedsiębiorstwa;

3) wykonania orzeczenia o zastosowaniu środków przymusu;

4) ustalenia wysokości kosztów egzekucyjnych w sprawach o roszczenia niepieniężne oraz o

roszczenia pieniężne przekraczające kwotę, o której mowa w ust. 1;

5) sporządzenia planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji, o ile suma ta przekracza

kwotę, o której mowa w ust. 1;

6) wydawania decyzji i podpisywania dokumentów dotyczących depozytu.

3. Zlecenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, powinno być wystawione na piśmie i określać

sprawy lub czynności, do których przeprowadzenia asesor komorniczy został upoważniony.

Art. 33a. (uchylony).

Rozdział 5

Koszty działalności egzekucyjnej komornika i zasady prowadzenia kancelarii

Art. 34. Koszty działalności egzekucyjnej komornika obejmują:

1) koszty osobowe i rzeczowe ponoszone w związku z prowadzoną działalnością

egzekucyjną;

2) koszty ochrony zajętego mienia i niezbędnej ochrony osobistej oraz ubezpieczenia

mienia kancelarii i własnego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej;

3) koszty przejazdów w miejscowości będącej siedzibą komornika, korespondencji, obrotu pieniężnego, przewozu drobnych ruchomości niewymagających transportu

specjalistycznego;

4) obowiązkowe opłaty na samorząd komorniczy ponoszone zgodnie z przepisami ustawy;

5) inne koszty niezbędne do wykonywania czynności egzekucyjnych oraz czynności

przewidziane przepisami ustawy, jeżeli nie są pokrywane w trybie określonym w art. 39.

Art. 35. Koszty, o których mowa w art. 34, komornik pokrywa z uzyskanych opłat

egzekucyjnych.

Art. 36. 1. Komornik zatrudnia na podstawie umów: o pracę, o dzieło lub zlecenia

pracowników oraz inne osoby niezbędne do obsługi kancelarii, a także ochrony i pomocy w

czynnościach w terenie.

2. Komornik zatrudnia aplikantów komorniczych zgodnie z art. 29 ust. 3-6 i asesorów

komorniczych zgodnie z art. 32 ust. 6 i 7.

3. Za działania osób wymienionych w ust. 1 i 2 związane z postępowaniem

egzekucyjnym komornik odpowiada jak za działania własne.

4. Skarb Państwa nie odpowiada za zobowiązania komornika wynikające z zatrudnienia

osób, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz kosztów jego działalności.

Art. 37. 1. Ruchomości stanowiące wyposażenie kancelarii do czasu zakończenia jej

likwidacji nie podlegają egzekucji.

2. (uchylony).

Art. 37a. 1. Dla każdej sprawy z zakresu, o którym mowa w art. 2 ust. 1, komornik

tworzy akta. Akta spraw mogą być tworzone, przetwarzane i przechowywane także z

wykorzystaniem technik informatycznych.

2. Urządzenia ewidencyjne w postaci repertorium, wykazów i ksiąg pomocniczych

prowadzi się systemem roczników i zamyka się w ostatnim dniu roku kalendarzowego, w

którym zostały założone.

2a. Dokumentacja, o której mowa w ust. 1 i 2, może być prowadzona w postaci

elektronicznej. Do dokumentacji prowadzonej w postaci elektronicznej stosuje się

odpowiednio przepisy wydane na podstawie art. 5 ust. 2a-2c ustawy z dnia 14 lipca 1983 r.

o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2011 r. Nr 123, poz. 698 i Nr 171,

poz. 1016).

3. Akta spraw oraz urządzenia ewidencyjne stanowiące materiały archiwalne w

rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i

archiwach wchodzą do państwowego zasobu archiwalnego.

Art. 37b. 1. Akta spraw, w których postępowanie zostało zakończone, oraz zamknięte

urządzenia ewidencyjne przechowuje Krajowa Rada Komornicza przez okres konieczny ze

względu na rodzaj i charakter sprawy, terminy przedawnienia, interesy osób biorących udział

w postępowaniu oraz znaczenie materiałów zawartych w aktach jako źródło informacji. Do

przechowywania akt spraw i urządzeń ewidencyjnych stosuje się odpowiednio przepisy art.

34 ust. 1 i art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i

archiwach.

2. Kontrolę postępowania z aktami spraw i urządzeniami ewidencyjnymi

przechowywanymi przez Krajową Radę Komorniczą sprawuje archiwum państwowe

wskazane przez Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych.

3. Po okresie przechowywania przez Krajową Radę Komorniczą akta spraw oraz

urządzenia ewidencyjne stanowiące materiały archiwalne przekazuje się do właściwych

archiwów państwowych wskazanych, w drodze zarządzenia, przez prezesa sądu, przy którym

działa komornik. Akta spraw oraz urządzenia ewidencyjne niestanowiące materiałów

archiwalnych za zgodą dyrektora właściwego archiwum państwowego podlegają zniszczeniu.4. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, tryb

i terminy przechowywania i przekazywania akt spraw oraz zamkniętych urządzeń

ewidencyjnych, a także warunki i tryb ich niszczenia po upływie okresu przechowywania,

uwzględniając w szczególności rodzaje spraw i urządzeń ewidencyjnych oraz właściwe

zabezpieczenie przed dostępem osób nieuprawnionych, utratą lub zniszczeniem oraz

tworzenie, ewidencjonowanie i przechowywanie dokumentacji w różnej postaci, w tym

elektronicznej.

Art. 38. (uchylony).

Rozdział 6

Wydatki w toku egzekucji

Art. 39. 1. Komornikowi należy się zwrot wydatków gotówkowych poniesionych w toku

egzekucji tylko w zakresie określonym ustawą.

2. Wydatkami, o których mowa w ust. 1, są:

1) należności biegłych;

2) koszty ogłoszeń w pismach;

3) koszty transportu specjalistycznego, przejazdu poza miejscowość, która jest siedzibą

komornika, przechowywania i ubezpieczania zajętych ruchomości;

4) należności osób powołanych, na podstawie odrębnych przepisów, do udziału w

czynnościach;

5) koszty działania komornika, o których mowa w art. 8 ust. 11, poza terenem rewiru

komorniczego;

6) koszty doręczenia środków pieniężnych przez pocztę lub przelewem bankowym;

7) koszty uzyskiwania informacji niezbędnych do prowadzenia postępowania egzekucyjnego

lub wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia;

8) koszty doręczenia korespondencji, za wyjątkiem kosztów doręczenia stronom

zawiadomienia o wszczęciu egzekucji bądź postępowania zabezpieczającego.

Art. 40. 1. Na pokrycie wydatków, o których mowa w art. 39, komornik może żądać

zaliczki od strony lub innego uczestnika postępowania, który wniósł o dokonanie czynności,

uzależniając czynność od jej uiszczenia.

2. (utracił moc).

3. Sąd rejonowy, przy którym działa komornik, przekazuje komornikowi sumy niezbędne

na pokrycie wydatków w sprawach osób zwolnionych w tym zakresie od kosztów sądowych.

Art. 41. 1. Czynność, w związku z którą komornik zażądał zaliczki na pokrycie

wydatków, należy podjąć niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia

uiszczenia zaliczki.

2. Komornik obowiązany jest rozliczyć zaliczkę w terminie miesiąca od dnia poczynienia

wydatków, na które była przeznaczona, i zwrócić jej niewykorzystaną część. Jeżeli skutkiem

wcześniejszego ukończenia postępowania lub z innych przyczyn opłacona zaliczkowo

czynność w ogóle nie została dokonana, termin miesięczny biegnie od dnia ukończenia

postępowania lub zaistnienia przyczyn niedokonania czynności. W tym celu komornik wydaje

postanowienie, w którym określa w szczególności: stronę lub innego uczestnika

postępowania, który uiścił zaliczkę i jej wysokość, czynności, na poczet których pobrano

zaliczkę, ze wskazaniem daty ich dokonania, kwoty zaliczki zaliczone na pokrycie

poszczególnych czynności, z jednoczesnym wskazaniem sposobu i podstaw ich wyliczenia,

oraz kwotę podlegającą zwrotowi i oznaczenie osoby, na rzecz której zwrot ma nastąpić.

Art. 42. 1. Sumy przekazane przez sąd zgodnie z art. 40 ust. 3 komornik zwraca po ich wyegzekwowaniu z pierwszeństwem przed wszelkimi innymi należnościami.

2. W przypadku gdy postępowanie egzekucyjne okaże się w całości lub w części

bezskuteczne, wydatki poniesione przez komornika, które nie zostały pokryte z

wyegzekwowanej części świadczenia, obciążają wierzyciela. Przepis art. 49 ust. 3 stosuje się

odpowiednio.

Rozdział 7

Opłaty egzekucyjne

Art. 43. Za prowadzenie egzekucji i inne czynności wymienione w ustawie komornik

pobiera opłaty egzekucyjne.

Art. 44. (uchylony).

Art. 45. 1. Za wykonanie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia roszczenia

pieniężnego komornikowi przysługuje opłata w wysokości 2% wartości roszczenia, które

podlega zabezpieczeniu, nie mniejsza jednak niż 3% przeciętnego wynagrodzenia

miesięcznego i nie wyższa niż pięciokrotność tego wynagrodzenia. Opłatę tę uiszcza

wierzyciel, składając wniosek o wykonanie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia, a

jeżeli nie uiści jej wraz z wnioskiem, komornik wzywa wierzyciela do jej uiszczenia w

terminie 7 dni. Do czasu uiszczenia opłaty komornik nie wykonuje postanowienia o

udzieleniu zabezpieczenia.

2. (utracił moc).

3. Nieuiszczenie przez wierzyciela opłaty, o której mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od

dnia doręczenia mu wezwania do zapłaty, powoduje zwrot wniosku.

Art. 45a. Komornik podejmuje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od

dnia otrzymania wniosku wierzyciela, czynności niezbędne do skutecznego przeprowadzenia

egzekucji lub zabezpieczenia roszczenia.

Art. 46. 1. Do wartości egzekwowanego świadczenia lub zabezpieczonego roszczenia,

stanowiącej podstawę ustalenia opłaty wlicza się odsetki, koszty i inne należności

podlegające egzekucji lub zabezpieczeniu wraz ze świadczeniem głównym w dniu złożenia

wniosku lub rozszerzenia egzekucji, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Do wartości, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się kosztów toczącego się

postępowania egzekucyjnego lub wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia oraz

kosztów zastępstwa przez adwokata lub radcę prawnego w tym postępowaniu.

3. Przy oznaczaniu wartości egzekwowanego świadczenia każde rozpoczęte 10 zł liczy

się za pełne.

Art. 47. 1. W sprawach o egzekucję świadczeń powtarzających się wartość

egzekwowanego roszczenia, stanowiącą podstawę ustalenia opłaty stosunkowej w dniu

wszczęcia egzekucji, stanowi suma świadczeń za jeden rok oraz suma świadczeń zaległych.

2. Jeżeli przedmiotem egzekucji są świadczenia za okres krótszy niż rok, wartość

egzekwowanego roszczenia, o którym mowa w ust. 1, stanowi suma świadczeń za cały czas

ich trwania.

Art. 47a. (uchylony).

Art. 48. (uchylony).

Art. 49. 1. W sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 15% wartości wyegzekwowanego świadczenia,

jednak nie niższej niż 1/10 i nie wyższej niż trzydziestokrotna wysokość przeciętnego

wynagrodzenia miesięcznego. Jednakże w przypadku wyegzekwowania świadczenia wskutek

skierowania egzekucji do wierzytelności z rachunku bankowego, wynagrodzenia za pracę,

świadczenia z ubezpieczenia społecznego jak również wypłacanych na podstawie przepisów o

promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zasiłku dla bezrobotnych, dodatku

aktywizacyjnego, stypendium oraz dodatku szkoleniowego, komornik pobiera od dłużnika

opłatę stosunkową w wysokości 8% wartości wyegzekwowanego świadczenia, jednak nie

niższej niż 1/20 i nie wyższej niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia

miesięcznego.

1a. W sprawach wymienionych w ust. 1 komornik ściąga opłatę od dłużnika

proporcjonalnie do wysokości wyegzekwowanego świadczenia.

2. W sprawach o egzekucję świadczeń pieniężnych w przypadku umorzenia

postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela oraz na podstawie art. 823 Kodeksu

postępowania cywilnego komornik pobiera od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 5%

wartości świadczenia pozostałego do wyegzekwowania, jednak nie niższej niż 1/20 i nie

wyższej niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Jednakże

w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela zgłoszony przed

doręczeniem dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, komornik pobiera od dłużnika

opłatę stosunkową w wysokości 1/20 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

2a. Przepisu ust. 2 nie stosuje się jeżeli dłużnik wykaże, że orzeczenie na którym

oparto klauzulę wykonalności zostało uchylone lub zmienione w taki sposób, iż nie nadaje się

do wykonania, utraciło moc lub tytuł wykonawczy został pozbawiony wykonalności z

przyczyn innych niż zaspokojenie wierzyciela. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.

2b. Jeżeli wykazanie okoliczności, o których mowa w ust. 2a, nie było możliwe przed

prawomocnym zakończeniem postępowania egzekucyjnego, dłużnik może złożyć wniosek o

uchylenie postanowienia, o którym mowa w ust. 3, a w przypadku pobrania opłaty - także o

jej zwrot. W tym przypadku dłużnik obowiązany jest wykazać, że orzeczenie na którym

oparto klauzulę wykonalności zostało uchylone lub zmienione w taki sposób, iż nie nadaje się

do wykonania, utraciło moc lub tytuł wykonawczy został pozbawiony wykonalności z

przyczyn innych niż zaspokojenie wierzyciela. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.

2c. Wniosek, o którym mowa w ust. 2b, wnosi się do komornika w terminie

trzymiesięcznym; termin ten liczy się od daty uprawomocnienia się orzeczenia wywołującego

skutki, o których mowa w ust. 2a, albo od dnia zaistnienia zdarzenia powodującego utratę

mocy przez orzeczenie, na którym oparto klauzulę wykonalności.

3. W celu pobrania opłat, o których mowa w ust. 2, komornik wydaje postanowienie, w

którym wzywa dłużnika do uiszczenia należności z tego tytułu w terminie 7 dni od dnia

doręczenia postanowienia. Postanowienie po uprawomocnieniu się podlega wykonaniu w

drodze egzekucji bez zaopatrywania w klauzulę wykonalności.

4. W przypadku niecelowego wszczęcia postępowania egzekucyjnego opłaty, o których

mowa w ust. 1 i 2, uiszcza wierzyciel. W celu ich pobrania komornik wydaje postanowienie,

w którym wzywa wierzyciela do uiszczenia należności z tego tytułu w terminie 7 dni od dnia

doręczenia postanowienia. Postanowienie po uprawomocnieniu się podlega wykonaniu w

drodze egzekucji bez zaopatrywania w klauzulę wykonalności.

5. W przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z innych przyczyn, niż

wskazane w ust. 2, komornik nie pobiera opłaty od tej części świadczenia, która nie została

wyegzekwowana.

6. W przypadku gdy egzekwowane świadczenie zostało zabezpieczone przed wszczęciem

postępowania egzekucyjnego, na poczet opłaty stosunkowej, o której mowa w ust. 1 i 2,

komornik zalicza opłatę za wykonanie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia, jeżeli

pobrał ją od wierzyciela.

7. Dłużnik może złożyć wniosek o obniżenie wysokości opłat, o których mowa w ust. 1 i

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, wniosek może złożyć wierzyciel.8. Wniosek, o którym mowa w ust. 7, wnosi się w terminie 7 dni od dnia uzyskania

informacji o ściągnięciu opłaty albo od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa

odpowiednio w ust. 3 albo ust. 4.

9. Do wniosku, o którym mowa w ust. 7, stosuje się odpowiednio przepisy art. 767-

7674 Kodeksu postępowania cywilnego.

10. Po rozpoznaniu wniosku, o którym mowa w ust. 7, sąd może, uwzględniając w

szczególności nakład pracy komornika lub sytuację majątkową wnioskodawcy oraz wysokość

jego dochodów, obniżyć wysokość opłat, o których mowa w ust. 1 i 2.

Art. 49a. 1. Wszczęcie egzekucji świadczeń niepieniężnych i wykonanie postanowienia o

udzieleniu zabezpieczenia roszczeń niepieniężnych uzależnione jest od uiszczenia przez

wierzyciela opłaty stałej.

2. Nieuiszczenie opłaty, o której mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od otrzymania przez

wierzyciela wezwania do zapłaty powoduje zwrot wniosku lub odmowę dokonania czynności.

3. (utracił moc).

4. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także w sprawach o egzekucję świadczeń

niepieniężnych, wszczętych na wniosek Skarbu Państwa, w tym na polecenie sądu lub

prokuratora.

Art. 50. Za egzekucję odebrania rzeczy komornik pobiera opłatę stałą w wysokości 50%

przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

Art. 51. 1. Opłata stała wynosi 40% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego za:

1) wprowadzenie w posiadanie nieruchomości i usunięcie z niej ruchomości; w przypadku

przedsiębiorstw handlowych i przemysłowych opłatę pobiera się od każdej izby

składającej się na pomieszczenie przedsiębiorstwa;

2) wprowadzenie zarządcy w zarząd nieruchomości lub przedsiębiorstwa oraz za

wprowadzenie dozorcy w dozór nieruchomości;

3) opróżnienie lokalu z rzeczy lub osób, z tym że odrębną opłatę pobiera się od każdej izby.

2. Przy opróżnianiu lokali mieszkalnych nie pobiera się odrębnej opłaty od pomieszczeń

stanowiących: przedpokoje, alkowy, korytarze, werandy, łazienki, spiżarnie, loggie i

podobnych.

3. Przy opróżnianiu pomieszczeń i lokali niemieszkalnych, w szczególności garażu, stajni,

obory lub sklepu, pobiera się opłatę za każde pomieszczenie, jak za izbę.

Art. 52. (uchylony).

Art. 53. Za dokonanie spisu inwentarza albo innego spisu majątku pobiera się stałą

opłatę w wysokości 10% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego za każdą rozpoczętą

godzinę.

Art. 53a. 1. Opłatę stałą w wysokości 2% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego

komornik pobiera od wierzyciela w przypadku otrzymania zlecenia poszukiwania majątku

dłużnika w trybie art. 7971 Kodeksu postępowania cywilnego. W razie nieuiszczenia opłaty w

terminie 7 dni od otrzymania wezwania, komornik zwraca wniosek zawierający zlecenie.

2. W razie odnalezienia majątku dłużnika w trybie określonym w ust. 1 komornik

pobiera opłatę stałą w wysokości 5% szacunkowej wartości tego majątku, nie więcej jednak

niż 100% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego. Opłata ta ulega zmniejszeniu o kwotę

opłaty pobranej na podstawie ust. 1. Przepis art. 49 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 54. Za wprowadzenie wierzyciela w posiadanie w przypadkach innych niż

wymienione w art. 51 pobiera się opłatę stałą w wysokości 25% przeciętnego wynagrodzenia

miesięcznego, a w razie podjęcia egzekucji na skutek dalszych naruszeń posiadania, opłatę zwiększa się każdorazowo o 100%.

Art. 55. Za opieczętowanie lub zdjęcie pieczęci, bez dokonywania równoczesnego spisu,

pobiera się opłatę stałą w wysokości 4% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego od

każdej opieczętowanej izby lub innego pomieszczenia.

Art. 56. Za egzekucję inną niż wymieniona w art. 44-55 pobiera się opłatę stałą w

wysokości 10% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego za każdą rozpoczętą godzinę

czynności egzekucyjnych.

Art. 57. Za wszystkie czynności z udziałem Policji, Żandarmerii Wojskowej, wojskowych

organów porządkowych, Straży Granicznej i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego pobiera

się opłatę stałą w wysokości 25% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

Art. 58. Za udział w usunięciu oporu dłużnika oraz za wykonanie nakazu w sprawie

osadzenia dłużnika w zakładzie karnym pobiera się opłatę w wysokości 25% przeciętnego

wynagrodzenia miesięcznego. Wykonanie nakazu osadzenia uzależnione jest od uiszczenia

opłaty przez wierzyciela.

Art. 58a. (uchylony).

Art. 59. (uchylony).

Art. 60. Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej,

określa, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za czynności komorników niebędące

czynnościami egzekucyjnymi, biorąc pod uwagę pracochłonność czynności oraz jako

podstawę opłat przeciętne wynagrodzenie miesięczne.

Rozdział 8

Dochód komorników

Art. 61. (uchylony).

Art. 62. (uchylony).

Art. 63. 1. Z zastrzeżeniem odmiennej umowy zawartej między komornikiem i zastępcą

komornika, o którym mowa w art. 26, zastępca komornika pobiera 25% dochodu

zastępowanego komornika w pierwszym miesiącu sprawowania zastępstwa, a w następnych

miesiącach - 50% tego dochodu.

2. Jeżeli przyczyną zastępstwa jest zawieszenie komornika w czynnościach, zastępcy

komornika należy się do czasu ustania zawieszenia komornika w czynnościach dochód

określony w ust. 1, nie dłużej jednak niż przez okres jednego roku. Po upływie jednego roku

od dnia zawieszenia komornika w czynnościach zastępca komornika pobiera 100% dochodu

zastępowanego komornika.

3. Zastępcy komornika ustanowionemu w związku z odwołaniem albo śmiercią

komornika należy się, z zastrzeżeniem ust. 5, cały dochód.

4. Dochodem komornika, o którym mowa w ust. 1, 2 i 3, są pobrane i ściągnięte w

danym miesiącu opłaty egzekucyjne oraz zwrot wydatków gotówkowych za przejazdy,

określone w art. 39 ust. 2 pkt 3, pomniejszone o koszty działalności egzekucyjnej komornika

i sumy określone w niniejszym artykule.

5. Komornikowi odwołanemu oraz spadkobiercom zmarłego komornika należą się

opłaty prawomocnie ustalone przed odwołaniem lub śmiercią.6. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do zastępcy komornika ustanowionego w

związku z odwołaniem albo śmiercią komornika oraz do jego spadkobierców.

Rozdział 9

Nadzór nad komornikami

Art. 64. 1. Nadzór zwierzchni nad działalnością komorników i działalnością samorządu

komorniczego sprawuje Minister Sprawiedliwości. Nadzór ten nie może wkraczać w działania

podlegające nadzorowi sądu.

2. Nadzór nad działalnością komorników sprawuje Minister Sprawiedliwości przez

prezesów sądów okręgowych, sędziów-wizytatorów, a w zakresie kontroli finansowej - przez

osoby upoważnione.

3. Minister Sprawiedliwości lub, z jego upoważnienia, prezes sądu okręgowego może

zlecić sędziemu-wizytatorowi, a w uzasadnionych przypadkach w zakresie kontroli

finansowej - osobie upoważnionej, przeprowadzenie wizytacji w określonej kancelarii.

Art. 65. 1. Krajowa Rada Komornicza sprawuje nadzór nad komornikami niezależnie od

nadzoru sprawowanego przez Ministra Sprawiedliwości i prezesów sądów.

2. Krajowa Rada Komornicza wyznacza komorników-wizytatorów spośród komorników,

którzy są obowiązani dokonywać wizytacji w kancelariach danego okręgu. Wizytacja

kancelarii powinna być przeprowadzona co najmniej raz w ciągu 3 lat.

3. Przedmiotem nadzoru, o którym mowa w ust. 1, jest terminowość, rzetelność i

skuteczność postępowania egzekucyjnego.

4. Osoby powołane do sprawowania nadzoru nad działalnością komorników mają prawo

wglądu w czynności komorników, mogą żądać wyjaśnień oraz w razie stwierdzenia uchybień

mogą wystąpić do sądu o wydanie zarządzenia w trybie art. 759 § 2 Kodeksu postępowania

cywilnego.

Art. 66. 1. Komornik jest obowiązany złożyć przed dniem 1 lutego każdego roku roczne

sprawozdanie ze swojej działalności.

2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, komornik składa prezesowi właściwego sądu

apelacyjnego, a kopie tego sprawozdania przekazuje prezesowi właściwego sądu

okręgowego oraz radzie właściwej izby komorniczej.

3. Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi, w

drodze rozporządzenia, zakres sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę, że

dane wskazywane w sprawozdaniu powinny stworzyć odpowiednie warunki do oceny stanu

egzekucji w obszarze właściwości sądu apelacyjnego, w szczególności pod kątem sprawności

i skuteczności egzekucji oraz występujących tendencji w zakresie ruchu spraw

egzekucyjnych.

Art. 67. 1. Rada izby komorniczej przekazuje Krajowej Radzie Komorniczej po dwa

egzemplarze protokołów wizytacji i wniosków, poleceń powizytacyjnych oraz sprawozdania

zbiorcze kancelarii, a także uchwały i protokoły walnych zgromadzeń komorników izb

komorniczych.

2. Krajowa Rada Komornicza przedkłada Ministrowi Sprawiedliwości uchwały i protokoły

walnych zgromadzeń izb komorniczych oraz Krajowego Zjazdu Komorników, a także własne

sprawozdanie roczne wraz z bilansem, w terminie dwóch tygodni od dnia ich otrzymania lub

sporządzenia.

3. Minister Sprawiedliwości może zażądać, w razie potrzeby, od Prezesa Krajowej Rady

Komorniczej i rad izb komorniczych również innych dokumentów niż określone w ust. 2.

4. Rada izby komorniczej przekazuje prezesowi właściwego sądu okręgowego odpisy

protokołów wizytacji, wniosków i poleceń powizytacyjnych, o których mowa w ust. 1.Art. 68. 1. Minister Sprawiedliwości może zwrócić się do Sądu Najwyższego z wnioskiem

o uchylenie uchwały samorządu komorniczego sprzecznej z prawem w terminie 6 miesięcy

od dnia jej otrzymania.

2. Sąd Najwyższy oddala skargę lub uchyla zaskarżoną uchwałę i przekazuje sprawę do

ponownego rozpoznania właściwemu organowi samorządu komorniczego ze wskazaniami co

do sposobu jej załatwienia.

Art. 69. Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe przepisy o biurowości i ewidencji operacji

finansowych kancelarii komorniczych. W rozporządzeniu należy uwzględnić potrzeby

szczegółowej ewidencji spraw prowadzonych w kancelarii, uwidocznienia przebiegu

czynności, zapewnienia przejrzystości wpisów oraz odzwierciedlenia wszystkich operacji

finansowych dokonywanych przez komornika, a także stwarzania możliwości kontroli

poprawności dokonywanych operacji finansowych.

Art. 70. Polecenia i wnioski z wizytacji stanowią dla Krajowej Rady Komorniczej i rad izb

komorniczych materiał do obowiązkowego, stałego szkolenia komorników.

Rozdział 10

Odpowiedzialność dyscyplinarna

Art. 71. Komornik odpowiada dyscyplinarnie za zawinione działania lub zaniechania, a w

szczególności za:

1) naruszenie powagi i godności urzędu;

2) rażącą obrazę przepisów prawa;

3) niewykonanie poleceń powizytacyjnych;

4) wydatkowanie środków podlegających dokumentacji na działalność rażąco niezgodną z

ich przeznaczeniem;

5) podejmowanie czynności z nieuzasadnioną zwłoką;

6) naruszenie właściwości określonej w art. 8.

Art. 72. 1. Karami dyscyplinarnymi są:

1) upomnienie;

2) nagana;

3) kara pieniężna do dwudziestokrotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia

miesięcznego;

4) wydalenie ze służby komorniczej.

2. Kara nagany oraz kara pieniężna pociąga za sobą utratę biernego prawa wyborczego

do organów samorządu komorniczego na okres 3 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia

dyscyplinarnego.

3. Kary pieniężne są przekazywane na rzecz Krajowej Rady Komorniczej.

4. Wydalenie ze służby komorniczej pociąga za sobą zakaz powołania w przyszłości na

stanowisko komornika lub asesora komorniczego.

5. Skazanie na kary, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, ulega zatarciu po upływie 3 lat

od dnia uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

Art. 72a. 1. Do aplikantów i asesorów komorniczych stosuje się odpowiednio przepisy o

odpowiedzialności dyscyplinarnej komorników, z zastrzeżeniem ust. 2-6.

2. Karami dyscyplinarnymi są:

1) upomnienie;

2) nagana;

3) kara pieniężna do dziesięciokrotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego;

4) odpowiednio skreślenie z listy aplikantów komorniczych albo skreślenie z wykazu

asesorów komorniczych.

3. Skazany na karę nagany lub na karę pieniężną nie może być powołany na stanowisko

komornika w ciągu roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

4. Osoba skreślona z listy aplikantów komorniczych może ponownie przystąpić do

egzaminu konkursowego nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia uprawomocnienia się

orzeczenia.

5. Osoba skreślona z wykazu asesorów komorniczych może zostać powołana na

stanowisko asesora komorniczego po upływie 3 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

6. Wykonanie kar wobec aplikantów i asesorów komorniczych należy odpowiednio do

rady właściwej izby komorniczej oraz do prezesa właściwego sądu apelacyjnego.

Art. 73. Po upływie 3 lat od dnia popełnienia czynu nie można wszcząć postępowania

dyscyplinarnego, a postępowanie wszczęte ulega umorzeniu. Jeżeli jednak czyn zawiera

znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne nie może nastąpić wcześniej niż

przedawnienie przewidziane w przepisach prawa karnego.

Art. 74. 1. Wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego mogą złożyć Minister

Sprawiedliwości, prezesi sądów, sędziowie-wizytatorzy, organy samorządu komorniczego

oraz komornicy-wizytatorzy.

2. Wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego złożony przez Ministra

Sprawiedliwości wszczyna postępowanie dyscyplinarne. Jeżeli wcześniej wszczęto

postępowanie dyscyplinarne co do tego samego czynu obwinionego i postępowanie toczy się,

komisja dyscyplinarna dołącza wniosek Ministra Sprawiedliwości do tego postępowania w

celu łącznego rozpoznania.

3. Minister Sprawiedliwości, składając wniosek o wszczęcie postępowania

dyscyplinarnego, może zawiesić komornika w czynnościach.

4. Na postanowienie Ministra Sprawiedliwości o zawieszeniu komornika w czynnościach

przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie, w terminie 7 dni od dnia

doręczenia postanowienia. Przepisy art. 78 ust. 3-5 stosuje się odpowiednio.

Art. 75. 1. Sprawy dyscyplinarne w pierwszej instancji rozpoznaje komisja

dyscyplinarna.

2. Od orzeczeń komisji dyscyplinarnej stronom przysługuje odwołanie do sądu

okręgowego właściwego według siedziby kancelarii obwinionego komornika, w terminie 14

dni od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem.

3. Od orzeczenia sądu okręgowego nie przysługuje kasacja.

4. Do postępowania dyscyplinarnego w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie

stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

Art. 75a. 1. Krajowa Rada Komornicza powołuje komisję dyscyplinarną w liczbie 22

członków spośród kandydatów zgłoszonych w liczbie 3 przez radę każdej izby komorniczej,

spośród komorników będących członkami danej izby.

2. Kadencja komisji dyscyplinarnej trwa 4 lata.

3. Spośród członków komisji dyscyplinarnej Krajowa Rada Komornicza powołuje

przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących komisji.

4. Krajowa Rada Komornicza może odwołać przewodniczącego lub

wiceprzewodniczącego komisji dyscyplinarnej na wniosek co najmniej połowy składu komisji

lub na wniosek co najmniej połowy składu Krajowej Rady Komorniczej.

5. Obsługę komisji dyscyplinarnej zapewnia Krajowa Rada Komornicza.

Art. 75b. 1. Krajowa Rada Komornicza odwołuje członka komisji dyscyplinarnej przed upływem kadencji, jeżeli:

1) zrzekł się funkcji członka komisji;

2) zostało wszczęte przeciwko niemu postępowanie karne lub dyscyplinarne;

3) utracił prawo wykonywania zawodu komornika w wyniku orzeczenia dyscyplinarnego,

orzeczenia sądowego albo odwołania przez Ministra Sprawiedliwości;

4) został zawieszony w czynnościach komornika.

2. W trakcie trwania kadencji skład komisji dyscyplinarnej może być uzupełniony, z tym

że mandat nowego członka wygasa wraz z upływem kadencji komisji dyscyplinarnej.

3. Po upływie kadencji członkowie komisji dyscyplinarnej pełnią swoją funkcję do

zakończenia prowadzonego przez nich postępowania dyscyplinarnego, chyba że zachodzi

konieczność prowadzenia postępowania dyscyplinarnego od początku.

Art. 75c. Członkowie komisji dyscyplinarnej są niezawiśli w zakresie orzekania.

Art. 75d. 1. Komisja dyscyplinarna rozpoznaje sprawy dyscyplinarne w trzyosobowym

składzie orzekającym.

2. Przewodniczący komisji dyscyplinarnej wyznacza skład orzekający oraz

przewodniczącego składu orzekającego spośród jego członków.

Art. 75e. 1. Przewodniczący komisji dyscyplinarnej kieruje jej pracami, a w

szczególności wyznacza terminy posiedzeń i przedstawia akta sprawy sądowi

odwoławczemu.

2. W razie nieobecności przewodniczącego komisji dyscyplinarnej jego obowiązki

wykonuje wiceprzewodniczący.

Art. 75f. Stronami postępowania dyscyplinarnego są:

1) wnioskodawca - podmiot, który złożył wniosek o wszczęcie postępowania

dyscyplinarnego;

2) obwiniony - komornik, asesor lub aplikant komorniczy, przeciwko któremu złożono

wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego.

Art. 75g. 1. Obwiniony może korzystać z pomocy obrońcy, którym może być adwokat,

radca prawny albo komornik.

2. Obwiniony może ustanowić najwyżej dwóch obrońców.

Art. 75h. 1. Komisja dyscyplinarna powinna dążyć do tego, aby sprawa została

rozpoznana na pierwszym posiedzeniu.

2. Z ważnych powodów przewodniczący może odroczyć posiedzenie na czas nie dłuższy

niż 30 dni.

3. Posiedzenie odroczone prowadzi się w dalszym ciągu, chyba że skład komisji

dyscyplinarnej uległ zmianie.

Art. 75i. Rozprawa przed komisją dyscyplinarną odbywa się bez względu na

niestawiennictwo stron prawidłowo powiadomionych o terminie, chyba że strona

usprawiedliwi swoją nieobecność i wniesie o odroczenie rozprawy.

Art. 75j. Protokolantem posiedzenia komisji dyscyplinarnej może być komornik, asesor

komorniczy albo aplikant komorniczy wyznaczony przez przewodniczącego komisji

dyscyplinarnej.

Art. 75k. Jeżeli obwiniony przyznaje się do popełnienia czynu podlegającego

odpowiedzialności dyscyplinarnej, komisja dyscyplinarna, za zgodą stron, może nie

przeprowadzać postępowania dowodowego lub przeprowadzić je częściowo.Art. 75l. 1. Komisja dyscyplinarna wymierza karę, przewidzianą w ustawie, według

swojego uznania, bacząc, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy obwinionego,

uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele

zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do obwinionego, a także

potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej komorników, asesorów i aplikantów

komorniczych.

2. Wymierzając karę komisja dyscyplinarna uwzględnia w szczególności motywację i

sposób zachowania się obwinionego, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na nim

obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw czynu, właściwości i warunki osobiste

obwinionego oraz zachowanie się po popełnieniu czynu, a zwłaszcza starania o naprawienie

szkody.

Art. 75m. 1. Komisja dyscyplinarna sporządza uzasadnienie orzeczenia w terminie 30

dni od dnia ogłoszenia orzeczenia.

2. Uzasadnienie orzeczenia doręcza się stronom z urzędu.

Art. 75n. 1. Odpis prawomocnego orzeczenia komisja dyscyplinarna doręcza Ministrowi

Sprawiedliwości, Krajowej Radzie Komorniczej i radzie właściwej izby komorniczej. W

przypadku asesora komorniczego odpis prawomocnego orzeczenia przesyła się również

właściwemu prezesowi sądu apelacyjnego.

2. Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, rada właściwej izby komorniczej załącza do akt

komornika, asesora lub aplikanta komorniczego.

3. Komisja dyscyplinarna przechowuje akta postępowania dyscyplinarnego przez 10 lat,

licząc od dnia uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

Art. 76. Wykonanie prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej w przypadku kary

wydalenia ze służby komorniczej należy do Ministra Sprawiedliwości, a w przypadku kar

wymienionych w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 - do rady właściwej izby komorniczej.

Art. 77. W przypadku prawomocnego ukarania koszty postępowania dyscyplinarnego

ponosi ukarany.

Art. 78. 1. Komisja dyscyplinarna może zawiesić w czynnościach komornika, przeciwko

któremu wszczęto postępowanie dyscyplinarne lub karne. Jeżeli przeciwko komornikowi

prowadzone jest postępowanie o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub

umyślne przestępstwo skarbowe, komisja dyscyplinarna zawiesza komornika w

czynnościach.

2. Na uchwałę o zawieszeniu w czynnościach komornika przysługuje zażalenie do Sądu

Okręgowego w Warszawie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia uchwały.

3. Wniesienie zażalenia nie uchyla zawieszenia.

4. Zawieszenie w czynnościach ustaje z dniem prawomocnego zakończenia

postępowania dyscyplinarnego, chyba że:

1) komisja dyscyplinarna uchyliła je wcześniej;

2) prawomocnie orzeczona została kara wymieniona w art. 72 ust. 1 pkt 4.

5. W czasie zawieszenia w czynnościach komornika zawiesza się z mocy prawa wszelkie

funkcje pełnione przez niego w samorządzie komorniczym.

Art. 78a. (uchylony).

Rozdział 11

Samorząd komorniczy

Art. 79. 1. Komornicy tworzą samorząd komorniczy.

2. Samorząd komorniczy obejmuje:

1) Krajowy Zjazd Komorników;

2) Krajową Radę Komorniczą;

3) walne zgromadzenia komorników izb komorniczych;

4) izby komornicze.

3. Krajowa Rada Komornicza i izby komornicze posiadają osobowość prawną.

4. Kadencja władz samorządu komorniczego trwa 4 lata.

Art. 80. 1. Najwyższą władzą samorządu komorniczego jest Krajowy Zjazd

Komorników.

2. Krajowy Zjazd Komorników wybiera Prezesa Krajowej Rady Komorniczej, Krajową

Komisję Rewizyjną oraz określa siedzibę władz.

3. Członków Krajowej Rady Komorniczej wybierają walne zgromadzenia komorników izb

komorniczych po dwóch z każdej izby komorniczej.

4. Krajowy Zjazd Komorników jest zwoływany dla zaopiniowania uchwał w

najważniejszych sprawach dotyczących komorników i warunków ich pracy.

Art. 81. 1. Zwyczajny Krajowy Zjazd Komorników jest zwoływany co 2 lata.

2. Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Komorników może być zwołany w każdym czasie na

żądanie Ministra Sprawiedliwości albo na żądanie co najmniej trzech izb komorniczych, albo

na mocy uchwały Krajowej Rady Komorniczej.

3. Tematyka i problemy do rozstrzygnięcia powinny być podane radom izb komorniczych

na miesiąc przed zwołaniem Krajowego Zjazdu Komorniczego.

Art. 82. Krajowa Rada Komornicza jest związana uchwałami Krajowego Zjazdu

Komorników i w swoich poczynaniach nie może wykroczyć poza upoważnienia określone w

uchwałach i ustawie.

Art. 83. Krajowa Rada Komornicza jest reprezentantem komorników.

Art. 84. 1. Prezes Krajowej Rady Komorniczej reprezentuje ją na zewnątrz, kieruje jej

pracami i przewodniczy na posiedzeniach. W razie nieobecności Prezesa jego obowiązki

wykonuje wiceprezes.

2. Uchwały Krajowej Rady Komorniczej są wykonywane przez Prezesa lub wyznaczonych

jej członków.

3. Oświadczenia woli w sprawach majątkowych Krajowa Rada Komornicza wyraża w

formie uchwały.

4. Krajowa Rada Komornicza na posiedzeniu dokonuje podziału czynności między swoich

członków, jak również uchwala regulamin swojej pracy. Dokumenty te Krajowa Rada

Komornicza doręcza Ministrowi Sprawiedliwości i radom wszystkich izb komorniczych.

Art. 85. 1. Do zakresu działania Krajowej Rady Komorniczej należy w szczególności:

1) wyrażanie opinii w przedmiocie odwoływania komorników i asesorów komorniczych;

2) wyrażanie opinii w sprawach dotyczących biurowości i rachunkowości obowiązujących w

kancelariach i w innych sprawach dotyczących przepisów, organizacji i funkcjonowania

komornika i kancelarii;

3) wyrażanie opinii w sprawach zmian przepisów dotyczących egzekucji, wykonywania

postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia i funkcjonowania komorników;

4) wyrażanie opinii w sprawach przedstawianych przez Ministra Sprawiedliwości lub organy

samorządu komorniczego;

5) wyrażanie opinii w sprawach zasad etyki zawodowej;

6) współdziałanie w organizowaniu egzaminu komorniczego;7) ustalanie wysokości składek miesięcznych na potrzeby samorządu komorniczego oraz

zasad ich wydatkowania;

8) wyznaczanie komorników-wizytatorów dla poszczególnych izb komorniczych;

9) zwoływanie Krajowego Zjazdu Komorników oraz jego organizacja;

10) uchwalanie regulaminu działania Krajowej Rady Komorniczej oraz rad izb komorniczych,

ze szczególnym uwzględnieniem procedury podejmowania uchwał oraz kwestii

reprezentowania tych organów;

11) uchwalanie ramowego regulaminu obrad walnego zgromadzenia komorników izby

komorniczej;

12) współpraca z organizacjami komorników innych krajów;

13) wydawanie czasopisma zawodowego;

14) prowadzenie działalności gospodarczej;

15) budowanie, wynajmowanie i utrzymywanie wspólnych pomieszczeń magazynowych i hal

aukcyjnych oraz utrzymywanie ciężkiego sprzętu transportowego;

16) przechowywanie akt spraw, w których postępowanie zostało zakończone, oraz zbędnych

urządzeń ewidencyjnych;

17) prowadzenie stron internetowych Krajowej Rady Komorniczej celem zamieszczania

wymaganych przez przepisy prawa ogłoszeń i informacji;

18) wykonywanie innych czynności przewidzianych przepisami prawa;

19) współpraca z sądem prowadzącym elektroniczne postępowanie upominawcze w zakresie

prowadzenia i aktualizowania listy komorników, zasad potwierdzania danych do

weryfikacji podpisu elektronicznego dla komorników, umożliwiających dostęp do

elektronicznych tytułów wykonawczych i ich weryfikację.

2. W zakresie prowadzenia działalności, o której mowa w ust. 1 pkt 14, oświadczenia

woli w imieniu Krajowej Rady Komorniczej składa prezes lub wiceprezes oraz jeden z jej

członków.

3. Krajowa Rada Komornicza może przekazać radzie izby komorniczej zadanie, o którym

mowa w ust. 1 pkt 15.

4. Krajowa Rada Komornicza składa Ministrowi Sprawiedliwości raz w roku, w terminie

do 31 marca, informację o stanie egzekucji.

Art. 86. 1. Izbę komorniczą tworzą komornicy prowadzący kancelarię w okręgu sądu

apelacyjnego.

2. Siedzibą izby komorniczej jest miejscowość, w której ma siedzibę sąd apelacyjny.

3. Członkostwo w izbie komorniczej powstaje z mocy prawa z dniem uzyskania przez

komornika prawa wykonywania czynności, o których mowa w art. 2, i ustaje z dniem

odwołania komornika. Z dniem odwołania komornik przestaje pełnić wszelkie funkcje w

organach samorządu komorniczego.

Art. 87. Organami izby komorniczej są:

1) walne zgromadzenie komorników izby komorniczej;

2) rada izby komorniczej;

3) komisja rewizyjna.

Art. 88. 1. Walne zgromadzenia komorników izby komorniczej są zwyczajne i

nadzwyczajne.

2. Zwyczajne walne zgromadzenie komorników izby komorniczej zwołuje rada izby

komorniczej w pierwszym kwartale każdego roku.

3. Nadzwyczajne walne zgromadzenie komorników izby komorniczej zwoływane jest z

inicjatywy Krajowej Rady Komorniczej na podstawie uchwały rady izby komorniczej albo na

wniosek co najmniej 1/5 komorników izby komorniczej.

4. W walnym zgromadzeniu komorników izby komorniczej ma obowiązek uczestniczyć

każdy członek danej izby komorniczej.5. W walnym zgromadzeniu komorników izby komorniczej mają prawo uczestniczyć

aplikanci i asesorzy komorniczy, jednakże nie mogą oni brać udziału w głosowaniu.

Art. 89. 1. Do kompetencji walnego zgromadzenia komorników izby komorniczej

należy:

1) wybór przewodniczącego i wiceprzewodniczącego oraz członków rady izby komorniczej;

2) wybór członków Krajowej Rady Komorniczej;

3) wybór komisji rewizyjnej w składzie przewodniczącego i 4 członków;

4) zatwierdzanie rocznego sprawozdania przedstawionego przez radę izby komorniczej i

zamknięcie okresu rachunkowego;

5) uchwalenie budżetu;

6) uchwalenie składek na określone cele;

7) uchwalenie regulaminu działania;

8) opiniowanie innych spraw dotyczących komorników, o które zwróci się Minister

Sprawiedliwości.

2. Walne zgromadzenie komorników izby komorniczej wybiera przewodniczącego

zgromadzenia i uchwala regulamin swojego działania w głosowaniu jawnym.

3. Walne zgromadzenie komorników izby komorniczej podejmuje uchwały w innych

sprawach niż określone w ust. 2 w głosowaniu tajnym.

Art. 90. 1. Decyzje walnego zgromadzenia komorników izby komorniczej zapadają w

formie uchwał.

2. Do ważności uchwał walnego zgromadzenia komorników izby komorniczej wymagana

jest zwykła większość głosów w obecności co najmniej 2/3 komorników izby komorniczej.

Art. 91. 1. Rada izby komorniczej działa w siedzibie izby komorniczej i składa się z:

1) 7 osób - w izbach liczących do 100 komorników;

2) 9 osób - w izbach liczących powyżej 100 komorników.

2. Rada izby komorniczej na posiedzeniu dokonuje podziału czynności między swoich

członków, jak również uchwala regulamin swojej pracy. Dokumenty te rada doręcza

wszystkim komornikom izby komorniczej i Krajowej Radzie Komorniczej.

Art. 92. 1. Rada izby komorniczej reprezentuje izbę komorniczą.

2. Przewodniczący rady izby komorniczej reprezentuje ją na zewnątrz, kieruje jej

pracami i przewodniczy na posiedzeniach. W razie nieobecności przewodniczącego, jego

obowiązki wykonuje wiceprzewodniczący rady.

3. Uchwały rady izby komorniczej są wykonywane przez przewodniczącego lub

wyznaczonych jej członków.

4. Oświadczenia woli w sprawach majątkowych rada izby komorniczej wyraża w formie

uchwały.

Art. 93. 1. Do zakresu działania rady izby komorniczej należy:

1) (uchylony);

2) wyrażanie opinii w sprawie powoływania i odwoływania komorników i asesorów

komorniczych;

3) (uchylony);

4) nadzór nad przestrzeganiem przez komorników i asesorów komorniczych powagi i

godności zawodu;

5) zlecanie komornikom-wizytatorom dokonania wizytacji wyznaczonej kancelarii;

6) organizowanie doskonalenia zawodowego komorników;

7) organizowanie szkolenia aplikantów komorniczych;

8) zarząd majątkiem izby komorniczej;

9) zwoływanie walnych zgromadzeń komorników izby komorniczej i wykonywanie uchwał tych zgromadzeń;

10) prowadzenie rejestrów komorników, asesorów i aplikantów komorniczych oraz rejestru

kancelarii i ich siedzib w obrębie danej izby komorniczej;

11) wykonywanie innych czynności przewidzianych przepisami prawa i wynikających z

podjętych uchwał.

2. Do zakresu działania rady izby komorniczej może także należeć wykonywanie

czynności, o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 15.

3. Rada izby komorniczej przedstawia corocznie Krajowej Radzie Komorniczej informacje

o rejestrach, o których mowa w ust. 1 pkt 10.

Art. 94. 1. Uchwały rady izby komorniczej zapadają zwykłą większością głosów, przy

czym w razie równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego.

2. Do ważności uchwał rady izby komorniczej jest wymagana obecność ponad połowy jej

członków.

Rozdział 12

Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. 95. W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U.

Nr 43, poz. 296, z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z 1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z

1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33,

z 1984 r. Nr 45, poz. 241 i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988

r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34,

poz. 198, Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 22

poz. 92 i Nr 115 poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr

83, poz. 417, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189, Nr 73, poz. 350 i Nr 149, poz. 703

oraz z 1997 r. Nr 43, poz. 270, Nr 54, poz. 348, Nr 75, poz. 471, Nr 102, poz. 643, Nr 113,

poz. 752 i Nr 121, poz. 769 i 770) wprowadza się następujące zmiany: (zmiany pominięte).

Art. 96. W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. Nr 31, poz. 214, z 1984 r. Nr 35, poz. 187, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 4,

poz. 24, Nr 34, poz. 178 i 182, z 1990 r. Nr 20, poz. 121, z 1991 r. Nr 55, poz. 234, Nr 88,

poz. 400 i Nr 95, poz. 425, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 i Nr 90, poz. 451, z 1994 r. Nr 136,

poz. 704, z 1995 r. Nr 132, poz. 640, z 1996 r. Nr 89, poz. 402, Nr 106, poz. 496 oraz z

1997 r. Nr 98, poz. 604) w art. 44 skreśla się wyrazy "i komorników".

Art. 97. W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25, Nr 77, poz. 355, Nr 91, poz. 421 i Nr 105, poz. 509, z 1995

r. Nr 34, poz. 163 i Nr 81, poz. 406, z 1996 r. Nr 77, poz. 367 oraz z 1997 r. Nr 75, poz.

471, Nr 98, poz. 604, Nr 106, poz. 679, Nr 117, poz. 751-753, Nr 121, poz. 769 i Nr 124,

poz. 782) wprowadza się następujące zmiany: (zmiany pominięte).

Art. 98. W ustawie z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego,

rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu

układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 189) w art. 10 wyraz

"wydania" zastępuje się wyrazem "doręczenia".

Rozdział 13

Przepisy przejściowe i końcowe

Art. 99. 1. Komornicy zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy stają się z tym dniem

komornikami w rozumieniu tej ustawy w dotychczasowych siedzibach.

2. Komornicy prowadzący w dniu wejścia w życie ustawy zespół komorników lub

działalność komorniczą w innej wspólnej formie dostosują sposób prowadzenia tej

działalności do wymogów tej ustawy, w terminie 3 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

3. Minister Sprawiedliwości doręczy komornikom akty powołania, w terminie 3 miesięcy

od dnia wejścia w życie ustawy.

4. Z dniem doręczenia komornikowi aktu powołania ustaje jego dotychczasowy stosunek

służbowy.

Art. 100. Praktykanci komorniczy, którzy złożyli z wynikiem pozytywnym egzamin

komorniczy przed dniem wejścia w życie ustawy - na swój wniosek - mogą zostać powołani

przez Ministra Sprawiedliwości asesorami komorniczymi, choćby nie spełniali wymagań

określonych w art. 10 ust. 1 pkt 3.

Art. 101. 1. Osoby, które rozpoczęły praktykę komorniczą przed dniem wejścia w życie

ustawy, a nie spełniają wymagań określonych w art. 10 ust. 1 pkt 3, mogą kontynuować

szkolenie, a po jego ukończeniu przystąpić do egzaminu komorniczego.

2. Osoby określone w ust. 1 mogą być zatrudnione na stanowisku komornika po

uzupełnieniu kwalifikacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3.

Art. 102. 1. Komornicy, którzy w dniu powołania na stanowisko komornika nie

ukończyli 35 roku życia, mają obowiązek uzupełnić kwalifikacje wymagane w art. 10 ust. 1

pkt 3 w ciągu 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy.

2. Minister Sprawiedliwości może, na wniosek prezesa sądu apelacyjnego właściwego dla

miejsca działania komornika, zwolnić komornika od spełnienia obowiązku, o którym mowa w

ust. 1, jeżeli przemawiają za tym ważne względy społeczne lub osobiste obowiązanego.

3. W przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, Minister

Sprawiedliwości odwołuje komornika ze stanowiska.

Art. 103. 1. Komornik może odkupić majątek, stanowiący środki trwałe, prowadzonej

przez siebie kancelarii nabyty z funduszy pochodzących z ryczałtu kancelaryjnego.

2. Cenę zbycia majątku, o którym mowa w ust. 1, oblicza się przy pomniejszeniu ceny

rynkowej o stopień amortyzacji.

3. Prezes sądu apelacyjnego, w uzasadnionych przypadkach, może rozłożyć na raty

należności za majątek, o którym mowa w ust. 1, na okres nie dłuższy niż 3 lata.

Art. 104. 1. Sprawy egzekucyjne wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy

rozliczane są do dnia jej zakończenia według przepisów dotychczasowych, z tym że ryczałty

kancelaryjne w całości zatrzymują komornicy z przeznaczeniem na koszty działalności

egzekucyjnej określone w art. 34.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do egzekucji alimentów i innych świadczeń

powtarzających się, w których opłaty i inne należności pobiera się według przepisów ustawy

z zaliczeniem opłat pobranych przed dniem jej wejścia w życie, z tym że nadwyżka opłat

oraz pobrane ryczałty nie podlegają zwrotowi.

Art. 105. 1. Kwota funduszu rezerwowego zgromadzona w sądzie w ramach rachunku

sum depozytowych, prowadzonego na podstawie odrębnych przepisów, podlega z dniem

wejścia w życie ustawy przekazaniu na koszty działalności egzekucyjnej.

2. Kwoty pochodzące z nadwyżek ryczałtu kancelaryjnego, zgromadzone na rachunkach

depozytowych sądów, podlegają od dnia wejścia w życie ustawy przekazaniu na rachunek

Krajowej Rady Komorniczej z przeznaczeniem na:

1) pożyczki inwestycyjne dla nowo ustanowionych rewirów komorniczych;2) wynagrodzenia aplikantów i asesorów komorniczych;

3) inne cele wynikające ze statutowej działalności organów samorządu komorniczego.

Art. 106. Przez okres nie dłuższy niż 2 lata od dnia wejścia w życie ustawy komornicy

zachowują prawo do zajmowania w sądach dotychczas użytkowanych lokali na podstawie

umowy najmu zawartej między komornikiem a prezesem sądu rejonowego.

Art. 107. 1. Prezes właściwego sądu apelacyjnego, w terminie 3 miesięcy od dnia

wejścia w życie ustawy, zwoła walne zgromadzenie komorników izby komorniczej mającej

siedzibę w okręgu tego sądu w celu przeprowadzenia pierwszych wyborów do organów izby

komorniczej oraz członków Krajowej Rady Komorniczej.

2. Minister Sprawiedliwości w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy zwoła

Krajowy Zjazd Komorników w celu przeprowadzenia pierwszych wyborów do organów

samorządu komorniczego.

Art. 108. 1. Krajowa Rada Komornicza na pierwszym posiedzeniu dokonuje podziału

czynności między swoich członków, jak również uchwala regulamin swojej pracy. Dokumenty

te Krajowa Rada Komornicza doręcza Ministrowi Sprawiedliwości i radom wszystkich izb

komorniczych.

2. Rada izby komorniczej na pierwszym posiedzeniu dokonuje podziału czynności między

swych członków, jak również uchwala regulamin swojej pracy. Dokumenty te rada doręcza

wszystkim komornikom izby komorniczej i Krajowej Radzie Komorniczej.

Art. 109. Do czasu ukonstytuowania się samorządu komorniczego i jego organów, nie

dłużej jednak niż w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, do nadzoru nad

komornikami oraz odpowiedzialności służbowej i dyscyplinarnej stosuje się przepisy

dotychczasowe.

Art. 110. Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia.

 

Media

http://www.komornik.pl/images/krkfiles/ukse.pdf